Efteling

Twee dagen Efteling, daarmee hebben we het nieuwe jaar ingezet.

Het lag al lang van te voren vast, toen er nog geen sprake was van depressie.
Of, om eerlijk te zijn, toen ik het nog volop aan het ontkennen was.

Ik zag er als een berg tegenop. Was het niet voor de kinderen, dan had ik het zonder twijfel geannuleerd. Maar hun ultieme nieuwjaarskado, waar ze al weken en weken naar uit keken, dat moést doorgaan.

In overleg met de psychiater zou ik uiteindelijk ook wachten met de start van de medicatie tot nà de Efteling. Ik zou anders immers de ganse tijd tobben en panikeren over bijwerkingen, bovenop de angst, stress en vermoeidheid die er sowieso veelkans zouden zijn.

IMG_20150101_120219pmIk heb het overleefd. Mijn voltallige kroost vond het alvast de beste twee dagen van het jaar.

De winterefteling is ook echt wel magisch. De sneeuw, echte en kunstmatige door elkaar. De lichtjes. Het langlaufen en schaatsen. De warme dranken en hapjes. Het bleef als bij wonder zelfs twee dagen droog, daar in Kaatsheuvel.

Op nieuwjaarsdag was het ook net zo rustig als we hadden gehoopt en moesten we nauwelijks aanschuiven of door een massa luidruchtig volk manoeuvreren. En op de tweede, drukkere dag deden we vooral wat kleinere attracties en de musical. Een schitterende musical die ik zou durven aanbevelen. Zelfs ik heb hartelijk gelachen.

Het personeel was zoals steeds supervriendelijk en enthousiast alsof ze niet dagelijks kou, nattigheid en dezelfde grapjes moeten trotseren. Ook het personeel van het hotel verdient een dikke duim van de Zwaluw. Ze konden er daarnet aan de telefoon hartelijk om lachen toen ik hen vertelde dat de Eskimo voor de grap pantoffels had verstopt onder de matras en dit bij ons vertrek was vergeten. Ze sturen ze met spoed achterna, de spiksplinternieuwe lievelingspantoffels van de Zwaluw.

Het moeten echt twee prachtige dagen zijn geweest. De overnachting in het hotel, maakte het helemaal af, vertelden de Eskimo en de Zwaluw gisteravond, voor ze van uitputting in slaap vielen.

Inderdaad, de beste twee dagen van het jaar.

Toch?

Puur voor mezelf bekeken, vond ik het absoluut vreselijk,  buiten misschien de musical.

Teveel mensen met hun hevige emoties, zoals de man die luidkeels foeterde dat hij volgende keer ook een rolstoel zou meebrengen als hij dan overal mocht voorsteken. Of gewoon het kleine meisje dat huilde omdat ze niet nog een keer op de paardemolen mocht.

Teveel afstand af te leggen, wat nu met half hyperventileren en zware benen toch meer doorzettingsvermogen vergde dan anders. En dat samen met minder overtuigings- of draagkracht voor de kortere beentjes van het gezelschap.

Teveel adrenaline, zodat ik maar één grote attractie meedeed om vervolgens meer dan een uur misselijk, trillend en duizelig verder te moeten. Maar wat er tegelijk voor zorgde dat ik veel tijd eenzaam aan de kant doorbracht. Of alleen in het hotel, om op adem te komen.

IMG_20150102_122627pmTeveel onredelijke angsten, waardoor ik enkel met moeite en gemaakte glimlach kon aanzien hoe de Eskimo en de Zwaluw gans alleen in ‘de grootste schipschommel van Europa’ gingen, maar waardoor ik bij het rustige boottochtje op het meer evenzeer op was van angst om overboord kieperende kinders.

Ik kon zien hoe de Eskimo en de Zwaluw genoten, dus ik ben hartstikke opgelucht dat het is doorgegaan.

Maar bovenal ben ik opgelucht dat het achter de rug is.

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s