Nai! Nai!

Ik heb net als een blok geslapen van 17u30 tot 21u. En nu ben ik klaarwakker natuurlijk.

Het was geen kwestie van vermoeidheid, maar eentje van volledige instorting.

Omstreeks 15u begon de Zwaluw namelijk van het ene moment op het andere te krijsen. Ze had pijn, dat was duidelijk. Ze greep naar de linkse kant van haar hoofd. Er kwam geen zinnig woord meer uit. Ze schreeuwde en maaide met haar armen. Blijven zitten lukte niet. Ze ijsbeerde heen en weer, volledig buiten zinnen.

De huisarts verwees ons over de telefoon naar spoed. Daar werd het nog erger. Veel erger.

Ze riep klanken die ik niet verstond, maar wel herkende. Nai! Nai! Tata tata! Ama tata!

Wanneer ze neerstond, moest ik haar optillen. Wanneer ik haar vasthield, worstelde ze om weer neergezet te worden. Opnieuw en opnieuw. Ze liep tussendoor ook telkens naar de deur om te ontsnappen. Helaas waren er twee deuren aan weerszijden, dus kon ik er niet gewoon eentje blokkeren. Ik voelde me net zo machteloos als bij onze eerste ontmoetingen, in dat benauwde bezoekerskamertje van het weeshuis. Ook zij was weer in Ethiopië, vermoed ik.

De dokters konden enkel vaststellen dat ze geen koorts leek te hebben, maar verder onderzoek lukte niet. Ze vroegen nog of ze eigenlijk Nederlands sprak? Ja, normaal wel. Nu even niet.

Een half uur, een flinke dosis pijnstillers en talloze houdini episodes later, kalmeerde ze en kon ze onderzocht worden. Ze blijkt een stevige oorontsteking te hebben, weliswaar zonder koorts. Ik weet niet waar ik precies voor vreesde, maar ik ben enorm opgelucht dat het zoiets banaals is. Een ernstige, maar doodgewone oorontsteking.

Een oorontsteking werd ook vermeld in het dossier dat we van het weeshuis kregen. De enige ziekte die ze er opliep, naast de oogletsels dan. Ook hier was ze nog nooit eerder ernstig ziek. Naar mijn gevoel werd ze door de herinnering aan de pijn wel degelijk terug gekatapulteerd naar een trauma van toen. De pruts toch.

Een kwartiertje later sleepte ik me achter die huppelende pruts weer naar buiten, mijn handen vol met voorschriften en de kadootjes die ze kreeg van de verpleegsters. Een borduursetje, twee ballonnen, een flinkheidsdiploma en pijnstillers. Terwijl ze haar gele ballon probeerde op te blazen, toonde ze aan haar twee supporters in de wachtzaal trots dat ze nu aan elke arm een ziekenhuisbandje heeft. Van dat uit Leuven wil ze voorlopig immers nog geen afstand doen.

IMG_20150211_155408Tot volgende keer, zwaaide ze nog.

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Natasja schreef:

    Veel beterschap!!! Hopelijk heb je deze nacht ook nog wat kunnen slapen zodat je toch wat energie hebt voor vandaag!

    Like

  2. Johan Van Holderbeke schreef:

    Rust en hoop…. van ganser harte is het dat wat ik jou/jullie toewens!!!

    Like

  3. Inge schreef:

    au! Hoop dat de lente gauw haar intrede doet… Verzorg jullie! x

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s