Nieuwe autoriteit

Nieuwe autoriteit en geweldloos verzet. Dat was de titel van de VAG vormingsavond gisteravond.

Ik volg ze graag, die avonden. In de eerste plaats eigenlijk om met andere adoptieouders ervaringen uit te wisselen. Niet alle adoptiekinderen hebben een probleem met hechting en basisvertrouwen. Maar de kinderen wiens ouders naar die avonden komen, vaak wel, en dat schept een band. Een band van wederzijdse herkenning en begrip.

De vorming van gisteren vond ik dubbel interessant omdat het hele principe niet per se gericht is op adoptiekinderen. Dus ook op de weglopende Eskimo kunnen we het toepassen.

De filosofie achter het principe, uitgedacht door ene Haim Omer, is dat er door de jaren heen een verschuiving is geweest van autoriteit. We hebben geen pastoor meer die met de plak zwaait, of een vader des huizes waar  zonder boe of bah naar geluisterd moet worden. Autoriteit is niet meer gebaseerd op angst of intimidatie. We steken onze kinderen immers niet meer in het kolenkot. Eigenlijk is de boodschap dat we moeten beseffen dat we geen rechtstreekse controle meer hebben over het gedrag van onze kinderen. Toch niet als je je kinderen wil opvoeden zonder geweld, fysiek of mentaal.

Het is een principe waar we hier inderdaad ook mee worstelen. Het is niet zo dat we niet ‘streng’ willen zijn voor de kinderen en hen het belang van regels niet willen leren, maar we merken dat het gewoonweg niet wérkt om van hen blinde gehoorzaamheid te eisen. Er staat immers geen stok achter de deur. Waarom zouden ze luisteren? Om daarom? Ik dacht het niet.

Ik stak gisteren heel wat op over technieken die ik ons wel zie proberen. De meeste zaken komen uit het gebruiken van geweldloos verzet, zoals beschreven door Ghandi en consoorten. Zo plannen we een aankondigingsbrief op te stellen waarin we sterk stelling nemen tegen bepaald ‘fout’ gedrag, als in een soort betogingspamflet. We gaan er kort in schrijven dat we als ouders bezorgd zijn over bepaald gedrag, en dat we er alles aan gaan doen om hen te helpen om het in de goede richting om te buigen. Dat anderen ook op de hoogte zijn en ons er in gaan steunen. Omdat dat gedrag echt niet getolereerd kan worden. En vooral omdat we hen graag zien.

Ik kan me heel goed voorstellen dat het een stevige impact kan hebben op een kind, als zo’n pamflet wordt overhandigd of voorgelezen, zelfs zonder dat er wordt gerept over straffen of consequenties. Gewoon een aankondiging van bezorgdheid en stellingname.

Een tweede techniek die kort werd uitgelegd en die ik met de Eskimo in tweede instantie wil proberen, is de sit-in. Een zitstaking dus eigenlijk. Het is iets wat ik intuïtief al vaker heb gedaan, maar op andere momenten. Waar ik me wel eens met de Zwaluw of de Eskimo opsluit in een kamer, al zittend voor de deur om hen in alle veiligheid te laten uitrazen, wordt hier voorgesteld om een dergelijke zitstaking (ook) te houden als het ijzer koud is, niet heet. Jezelf dus voor een vaste, vooraf geplande periode van bijvoorbeeld twintig minuten opsluiten met je kind om het één en ander te bespreken. Om tot oplossingen en afspraken te komen, al dan niet met belonen of straffen, afhankelijk van je opvoedingsstijl. En als het kind niet wil praten, prima. Dan zit je gewoon twintig minuten zwijgend voor de deur. Dat je daar zit, onwrikbaar, toont op zich al hoe belangrijk je het vindt en dat je er samen aan wil werken. De kracht van stilte.

Je kan dit natuurlijk niet voor elke peulenschil doen, want dan verliest het z’n kracht. Dus onze eerste opdracht is feitelijk om te triëren. Eerst maken we een lijst van al het onwenselijke gedrag, van schoenen laten slingeren tot elkaar wurgen. Het is vooral belangrijk om niet al het gedrag ineens te willen oplossen door het kind als één groot probleem te zien.

Wat belangrijk genoeg is om stelling over in te nemen, gaat in ons rode mandje. Er werd aangeraden om dit te beperken tot maximaal twee soorten gedrag, of 10% van het lijstje. In ons geval zal het gaan rond agressiviteit en respect, naar elkaar en naar ons toe.

Het klinkt allemaal wel wat zweverig. Bij sit-ins denk ik vooral aan vastgeketende hippies. Maar ik zie er wel iets in. En ik denk dat ik een goeie hippie geweest zou zijn.

Ik ben al een layout aan het bedenken voor het pamflet.

Op naar een nieuwe autoriteit!

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Johan Van Holderbeke schreef:

    Weet je Katinka waarom je kinderen uiteindelijk naar jullie zullen luisteren… omdat jullie ze graag zien en zij jullie graag zien… klinkt misschien ook ‘zweverig’, maar is minstens even waar en fundamenteel.

    Like

  2. Martien schreef:

    Dag zag er zeer interessant uit! Ik zat deze week met chaos in mn hoofd, anders was ik graag gekomen. Die technieken zie ik hier ook wel zitten

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s