Verklaringsdrang

Verklaringen. Ik zoek er automatisch naar.

Wat voor soort kroezel de Zwaluw heeft en waarom die zo sterk uitdroogt. Hoe omgekeerde regenbogen ontstaan. Waarom de Eskimo blablabla op z’n taken schrijft. Waarom de dino’s zijn uitgestorven en of tijd oneindig is, als we dan toch bezig zijn. Ik moet op z’n minst een idee hebben van een verklaring.

Ik lijd aan ernstige verklaringsdrang.

Dat de Zwaluw geholpen zou zijn met levenslange Vit A supplementjes en driemaandelijkse bloedanalyse om te zien of ze niet per ongeluk vergiftigd wordt, kan misschien de gemakkelijkste en zelfs de goedkoopste oplossing zijn. Maar het is niet genoeg. Ik heb geen rust als ik de oorzaken niet ken. In de eerste plaats omdat het over de gezondheid van mijn dochter gaat. Maar ook omdat de Waarom in m’n hoofd blijft bonken, als een irritante peuter. Of als een fanatieke wetenschapper.

Zo gaat het ook met de depressie. Ik wil weten wat er in mijn lijf en hoofd aan de hand is. Ik heb me lang tegen medicatie verzet omdat ik per se zeker wil zijn dat wat ik voel en ervaar echt is, zodat ik het kan analyseren. Tot een heleboel volk me er van overtuigde dat medicatie misschien net nodig is om de echte emoties terug te vinden. Nu werkt dat spul halfweg, kwam er een hoop stress tussenbeide en werden dosissen verhoogd. Ik weet al lang niet meer wat echt is en wat niet. Stapelgek word ik er van.

De verklaringsdrang werkt ook in de andere richting. Ik heb de neiging om ook steeds verklaringen te bieden. Tegen de wandelaars die verontwaardigd opkijken als ik schreeuw tegen de ver vooruit fietsende Zwaluw, zou ik zo graag willen uitleggen dat ik niet tiranniek of overbezorgd ben, maar er gewoon vaak voor moet zorgen dat ze op tijd stopt omdat ze een aantal blinde hoeken heeft. Ik moet me inhouden om niet tegen elke wildvreemde adoptierugzakjes en hoogbegaafdheid uit te leggen, zodat het gedrag van m’n kinderen niet fout begrepen wordt. Ik heb zelfs de neiging om tegen de gps uit te leggen waarom ik een andere weg neem.

Het is ook de hoofdreden waarom ik hier schrijf over depressie, en waarom ik wil blijven schrijven over adoptie, over opvoeding, over allerhande moeilijkheden, naast de plezante berichtjes. Het is allerminst omdat ik dapper of sterk zou zijn, laat me niet lachen. Het is ook niet om medelijden op te wekken of aandacht te trekken, al ben ik er zeker van dat dat hier en daar wel zo wordt opgevat.

Voor een stuk is het wel therapeutisch, zo alles op een rijtje zetten en van me afschrijven. Dat was m’n eerste blog ook, tijdens de adoptieprocedure. Maar als ik echt diep graaf, moet ik toegeven dat ik nu vooral schrijf omdat ik er nood aan heb om begrepen te worden. Om alle kleine kantjes van depressie te documenteren. En tegelijk omdat ik weiger me in een stereotype zielige hoek te laten duwen. Ik wil tonen dat er nog steeds een leven is tijdens een depressie, met fijne momenten, hoe verwarrend dat ook mag zijn. En misschien dat er ooit genoeg volk meeleest zodat anderen die hetzelfde doormaken, begrepen worden en zich begrepen voelen. Depressie op zich is al zwaar genoeg zonder begrip. Het gaat om erkenning en herkenning bij een klein taboe.

Maar goed.
Ik verklaar hier nu zelfs de verklaringsdrang.
Zo sterk is het dus.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Johan Van Holderbeke schreef:

    Weet dat er één ding is dat je nooit zal kunnen verklaren Katinka… dat is de liefde die jullie voor elkaar voelen. En het is maar gelukkig ook dat die nooit te verklaren valt. Ik wens je toe dat die blijft groeien zonder verklaringen… 😉

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s