Officieuze Handicap

We trokken vandaag voor de semi-laatste keer naar het UZ met de Zwaluw, na haar infectie. Semi, omdat er wel nog met tussenperiodes van drie maand opvolging gepland wordt.

De Zwaluw was de volle drie uur bijzonder flink. Een tikkeltje hyper en overdreven uitgelaten, maar al bij al een stuk aangenamer dan de complete meltdown van vorige keer. Nu mag ze alleen nog leren om van de dure apparatuur af te blijven. Er is gelukkig niets onherstelbaar gesneuveld.

We kregen goed nieuws en slecht nieuws. Op het slechte nieuws waren we voorbereid. We hadden het al lang zien aankomen, dus we kwamen uiteindelijk eigenlijk redelijk content buiten.

In de voorbije weken is haar zicht verschillende keren gemeten. Objectieve testen lukken niet met haar ogen en littekens, dus waren ze aangewezen op het benoemen van steeds kleiner wordende figuurtjes. Soms was ze daar heel ijverig bij, en soms weigerde ze compleet en gokte ze duidelijk terwijl ze richting plafond keek. Vandaag scoorde ze het hoogst van al die testen. Dat was deels omdat de test werd afgenomen door haar lievelingsdokter, maar vooral omdat ze de voorbije dagen atropine had gekregen. Atropine zijn oogdruppels die haar pupil verwijden, zodat de dokters goed binnenin kunnen kijken met die dure apparaten met hun veel te veel aanlokkelijke hendeltjes. Het had als fijn neveneffect dat ze met zo’n grote pupil beter langs de mistvlekken kon kijken en dus beter scoorde. En ze mocht ook met een zonnebril naar school, midden in de winter. Dat vond ze zelf dan weer een tof voordeel.

De beste score dus, maar die bleef helaas hangen onder 3/10, terwijl ze kwam van 8/10, nog geen twee maand geleden. Door zo’n stomme infectie. ‘Jammer’ dekt de lading niet helemaal. ‘Oneerlijk’ komt er al dichter bij.

Een bril heeft geen zin. Je kan immers met een bril niet beter zien in de mist. Er is op zich weinig hoop dat haar zicht nog zal beteren want het litteken is finaal gevormd. Maar omdat er hier al veel oogmirakels gebeurd zijn, schrijf ik haar zicht nog niet af. En daarbij is de ergste mist intussen wel opgetrokken, zoals ze zelf had voorspeld. Als ze haar hoofd genoeg beweegt, krijgt ze uiteindelijk ook een completer zicht, tussen de vlekken door. Denken we.

We leerden ook dat haar lichtschuwheid geen aanstellerij is. Het moet voor haar voelen zoals wanneer de zon fel schijnt op een vuile autoruit. Dan word je verblind, doordat het licht in alle richtingen verstrooid wordt. Ze moet haar zonnebril dus nog niet opbergen. Dat was het goede nieuws dat haar het meest aansprak.

Het goede nieuws waar ik het meest blij mee ben, is dat ze met een zicht van minder dan 3/10 in aanmerking komt voor GOn begeleiding. Als alle paperassen in orde geraken, kan ze volgend jaar dus 2 uur per week in de klas hulp op maat krijgen bij het leren lezen en schrijven. Daar had ik heel erg op gehoopt, ook al lijkt ze op het eerste zicht nergens last van te hebben. Maar leren lezen en schrijven is nog wat anders dan met de poppen spelen, dus we nemen de hulp met beide handen aan. Anders krijgt de moemoe straks nog gelijk.

In principe kan ze met dat attest ook naar het Type 6 onderwijs, maar omdat ze zo goed functioneert met haar – nu nog officieuze – handicap, zijn we er van overtuigd dat ze in het reguliere onderwijs minstens even goed op haar plaats zit. Inclusie is ons ding. En er is ook gewoon geen Type 6 onderwijs in de buurt. Wie denkt dat ik mijn vrolijk Zwaluwtje op internaat ga laten gaan, is niet goed wijs.

En dan is er nog verhoogd kindergeld en andere voordelen wanneer haar handicap erkend wordt door alle instanties. Misschien mogen we voortaan zelfs voorsteken in de Efteling, hah!

’t Is eigenlijk om te bleiten, maar de tranen zijn al een tijdje opgedroogd.

En we hebben ook gewoon besloten om er mee te blijven lachen.

Ze geeft zelf immers zo mooi het goede voorbeeld.

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. yosando schreef:

    ik vind het heel triest …ja, het is nu eenmaal zo… je leert ermee omgaan met die beperking en jullie doen dat goed, echt chapeau, dat is niet makkelijk
    een collega van me is gisteren gevallen met haar fiets en haar rechteroog is zodanig beschadigd dat het blijvend letsel zal zijn… dokters zeggen dat nu al, dus t zal serieus zijn, anders zouden ze nog wat moed geven door te zeggen: afwachten tot de zwelling weg is… en zo van die dingen – die jullie nu waarschijnlijk ook al vaak gehoord hebben. Ik wil maar zeggen, het kan ieder van ons gebeuren, met een beperking door het leven gaan
    het is goed dat ze die gon zal krijgen, zeker als je haar in het reguliere onderwijs wil laten verder gaan zal ze dat wel nodig hebben. ik weet niet hoe het zit in het lager onderwijs, maar in het secundair is dat vaak beperkt tot enkele jaren en dan hebben kindjes bv eerste en tweede middelbaar gon-begeleiding gehad en moeten ze plots in het derde hun plan trekken… jammerlijke zaak natuurlijk

    Like

  2. inge overmeer schreef:

    sterk!

    Like

  3. ilse schreef:

    Helemaal niet leuk. M krijgt vanaf volgend jaar ook gon begeleiding . Bij ons hebben ze wel nooit gesproken over die 30%.

    Like

    1. K10K schreef:

      Ik had het eerder al gevraagd en kreeg toen negatief advies, omdat ze nog te goed zag. Vandaar dat ik wist waar de grens lag. Al denk ik dat ze in Leuven ook wel wat speling hebben om GOn te mogen aanvragen.

      Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s