Mamasjaal

on

Sjaals.

Ze zijn oh zo belangrijk bij ons.

Ik draag quasi altijd een zachte sjaal, zomer en winter.
Enkel tijdens werk, slaap of sport laat ik ‘m uit.

Waar ik m’n jas uitdoe, hou ik de sjaal meestal aan.
Niet om het één of ander te verbergen.
Het is gewoon zo gegroeid.

Zowel de Eskimo als de Zwaluw zijn namelijk sjaalverslaafd.
Meer bepaald mamasjaalverslaafd.
Wanneer ze zich niet lekker voelen, jammeren ze dat ze mamasjaal willen.
Liefst eentje waar veel mamageur in hangt.

Zelfs de Eskimo heeft er nog af en toe nood aan. Toen hij nog jonger was en ik het waagde om een sjaal een keer uit te wassen, protesteerde hij luidkeels. Na mijn uitleg dat ik vond dat de sjaal toch af en toe eens wat opgefrist mocht worden van net iets te veel mamageur, haalde hij aan dat hij dacht gehoord te hebben dat het in België verboden was om sjaals te wassen.

En de Zwaluw, toen zij nog maar net bij ons was, legde ik m’n sjaal bij haar in bed. Ze wroette er dan met haar neusje in, of hield ‘m stevig vast. Nu nog ligt de sjaal ’s nachts vaak bij haar. Ik heb er ondertussen gelukkig meer dan één.

De sjaal doet ook dienst als afscherming. Het is onze truc voor instant privacy of geborgenheid.Wanneer de Zwaluw even niet goed in haar vel zit of haar verdriet wil verbergen, hult ze zich in de sjaal die ik even daarvoor nog droeg.

Zo ging het ook daarnet. De Eskimo en de Zwaluw waren dit weekend uit gaan logeren. En hoewel ze dat steeds bijzonder leuk vinden, borrelt er toch nog steeds woede op bij de Zwaluw wanneer we haar weer komen afhalen. Hoe durfden we haar achter te laten!

Normaal reageert ze dat af op mij, omdat ze zich destijds eerst aan mij begon te hechten. Dit keer was de Beer voor het eerst het slachtoffer. We zien dat dan maar als een nieuwe stap in haar hechting, al wil het wel eens tandenbijten zijn om rustig te blijven onder zo’n welkomsttirade als die van daarnet.

SjaalpmEens thuis ging de boosheid over in jammeren. Niets was goed. Ze wilde opgetild worden, maar toch weer niet. Ze wou slapen, maar toch weer niet.

Ze wou toch maar niet.

Ik haalde de sjaal van m’n nek, hulde haar er in en wiegde haar als een baby.

Even later was alles weer goed.

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Johan Van Holderbeke schreef:

    Pijnlijk en lastig Katinka… maar ook oh zo mooi… Ik wens jullie veel wederzijds sjaalgenot.

    Like

  2. Doris schreef:

    Ha, de sjaal. Mooi dat die het nog steeds doet 🙂 (Ik herken hem van je andere/vorige blog, toen je ook een geval beschreef waarbij je de sjaal inzette bij een dochter die even rust en beschutting nodig had.)

    Like

  3. Anoniem schreef:

    mooi…

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s