Taai

De kinders, ze hebben verdorie al veel ambras gemaakt de afgelopen weken. Waar ze tijdens de Paasvakantie nog vredig op weg naar elkaar groeiden, groeiden ze in de zomer vooral in elkaars weg.

Ik werd er gewoon onnozel van. Horendol van het gemekker, het gebleit, het verklik. Hoezeer ik ook m’n best deed om niet de scheidsrechter uit te hangen, om het hen zelf te laten oplossen, ze speelden het toch nog klaar om me af en toe uit m’n slof te laten schieten. Ik sta dan misschien wel bekend als een geduldig mens. Maar als ik dat geduld kwijt geraak, dan zit het er ook direct wel stevig tegen. Misschien moest ik maar minder geduld leren hebben.

Maar dan de laatste week. We zien plots een hoogst bizarre evolutie. Ze beginnen ruzie te maken omdat ze dat leuk vinden. Leuk! En wij onze oren maar dicht steken met petserselie. Hoe leuker ze het vinden, hoe luider de strijdkreten worden.

Echt, het zijn precies twee jonge welpen, zoals ze over de grond rollen. Ware het niet dat welpen het houden bij over elkaar rollen met ingetrokken nagels, zonder kung-fu moves en bijhorende kreten.

Dat geënsceneerd vechten heeft wel z’n voordelen, dat moet ik toegeven.

1. Het gebleit blijft uit, want ze weten ondertussen verdomd goed dat ze alle pijn zelf gezocht hebben. Vooral de Zwaluw is daar een taaie in.

2. Ik heb niet meer de neiging om scheidsrechter te spelen en kan er soms zelfs mee lachen. Zeker als de Zwaluw van die hoge, snelle hijijijijijijijij kreten slaakt die toch ergens een Afrikaanse oorsprong moeten hebben.

3. Ze spreken spelregels af en luisteren tijdens het vechten naar elkaar. Al moet ik zeggen dat de Eskimo er een handje van aan heeft om de regels zo op te stellen dat hij makkelijker kan winnen. Maar dat is misschien ook wel eens nodig, tegen zo’n furie van een zus.

4. Ze gebruiken een taai-moutzoals havermout, maar dan taaier mama – om aan te geven wanneer het hen iets te veel wordt. Niet dat de andere zich daar per se iets van aantrekt. Als de Eskimo taai-mout vraagt, krijgt ie steevast een mep op z’n kont, met de boodschap wat stoerder te zijn. Van de Zwaluw, niet van mij, laat dat duidelijk zijn.

5. En net zoals bij andere spelletjes, kan ik mee bepalen wat de regels zijn en wanneer ze moeten stoppen.

Zoals daarstraks, toen ik het na een dik half uur wel beu was en vroeg of ze konden gaan vechten waar ik het niet zag.

Ze kropen toen netjes onder een donsdeken. Op de zetel. Voor mijne neus.

IMG_2115pm

 

 

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Carine schreef:

    Ja.. Zelfs aan ruzie maken is er een positieve kant 🙂

    Like

  2. Doris schreef:

    Hardop in de lach geschoten om die laatste alinea 🙂

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s