Onwerkelijk

Wat een onwerkelijke twee dagen!

Gisteren was vreemd. Onderweg naar een attractiepark de hele tijd radiogetuigenissen horen over de eerste schooldag, dat voelde onwennig. Gans alleen in dat park rondlopen was al helemaal bizar. De kinders vonden het hilarisch, daar niet van.

Irrland werd ons aangeraden door een vriendin van een collega, en we kunnen dat aanraden alleen maar bevestigen. We konden een aantal attracties niet doen omdat we er te nat van zouden worden, maar dat werd ruim gecompenseerd met de binnenspeelruimte die er is. Het is geen pretpark met adrenalinebommen van dertig seconden, waar je het honderdvoudige van die seconden voor moet aanschuiven. Nu ja, aanschuiven moesten we sowieso nergens. Maar verder waren het alternatieve attracties. Over water lopen, mega – maar echt MEGA – hoge glijbanen, vliegtuigen en helicopters om in te klimmen, laserstralen en zowaar een maïszwembad. Het is gigantisch en er is belachelijk veel plaats om te picknicken, met overal bbq-opstellingen. Origineel en allemaal voor een doelpubliek onder de twaalf jaar. Een aanrader dus. Al helemaal op een dag als één september.

IMG_20150901_145744pm

En vandaag was het dan ook echt zover. Twee september, de eerste schooldag op de Europese School.

De Zwaluw keek er enorm naar uit.

De Eskimo zag het totaal niet zitten.

De zenuwen namen bij hem de hele week al de overhand. Bij het vermelden van de nieuwe school, kreeg ie steeds terstond buikpijn. Vooral sinds het afscheidsfeestje vorige week, had hij het zwaar. En gisterenavond zat hij tot half elf op de pot. Het grommelde in zijn buik en in zijn hoofd.

Vanmorgen ging het allemaal nog redelijk vlot en was ie positief zenuwachtig. Bij het zien van de volle klas, keerde het. Met moeite sleurde ik hem naar binnen. Met nog meer moeite liet ik hem achter. Dat hij toevallig alleen aan een bankje met vier moest gaan zitten, hielp niet echt. Tranen welden op achter zijn ogen, maar hij hield zich flink.

Over de Zwaluw maakte ik me geen zorgen. Die past zich makkelijk aan. Ze had het ook wat moeilijk om de klas binnen te gaan, maar ging al snel mee in de kring zitten. Dat er Carcassone Junior op de tafel lag, hielp ook.

De hele voormiddag heb ik in m’n hoofd lopen ijsberen. De Zwaluw, die trekt haar plan wel. Als ze bijvoorbeeld naar het toilet moet, zegt ze dat gewoon tegen de juf, of ze die nu kent of niet. En als ze niet weet waar het toilet is, maakt ze dat wel duidelijk, met genoeg drama voor een heel theatergezelschap. Als de Eskimo echter naar het toilet moet, houdt hij gewoon op, in de hoop dat ze tijdens de pauze ergens een toilet passeren. Als hij dan al durft weg gaan van de groep om effectief het toilet binnen te gaan.

Kortom, ik maakte me zorgen over de oudste. Het is een kind van extremen. Het is ofwel héél goed, ofwel héél slecht. En de laatste weken was alles altijd maar slecht. Hij is niet makkelijk enthousiast te krijgen.

Om 12u35 kwamen ze buiten gestormd. De klas van de Eskimo was eerst. Hij vloog me in de armen. Ik dacht een glimlach te hebben gezien, maar was niet zeker.

En? De Beer vroeg het voorzichtig.

Het was KEI LEUK! Nu wil ik precies toch wel op deze school blijven gaan!

Er viel pardoes vierentwintig kilo van mijn schouders.

Even later volgde de Zwaluw. Ze ontlokte gelach van de andere ouders door op ons af te stormen, al gillend dat het FANTASTISCHFANTASTISCHFAN-TAS-TISCH was.

Ze was helemaal in de wolken. Elke week zwemmen, mama! En elke dag Frans!

De Eskimo beaamde. Hij straalde toen hij zijn lessenrooster toonde. Elke dag Engels!

De Zwaluw haalde een boekje uit haar tas als een ware schat, gaf het een kus en overhandigde het trots aan mij.

Een echte AGENDA mama!

Haar enthousiasme werkte aanstekelijk. Ook de Eskimo werd nog vrolijker. Beter dan we hem in dagen hebben gezien.

We besloten de spannende dag te vieren door samen te gaan uiteten. Twee vliegen in één klap, want het was niet alleen hun eerste schooldag. We waren het bijna vergeten, maar we zijn vandaag ook nog eens tien jaar getrouwd…

Ik val in herhaling, maar toch.

Wat een onwerkelijke twee dagen!

Advertenties

11 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Annette schreef:

    Geweldig! en ook proficiat!!

    Like

  2. Anoniem schreef:

    Wat leuk om te lezen. Fijn als de kindjes het goed stellen. En dat grommelen in de buik herken ik wel. Hier ook een zoontje met veel buikpijn als er spanningen zijn.

    Like

  3. Kathleen schreef:

    Super, blij te horen! inderdaad dat blijft zo heel de tijd hangen bij de mama’s…

    Like

  4. yosando schreef:

    waauw ! echt super ! en dikke proficiat met de 10 jaar huwelijk !

    Like

  5. Inge schreef:

    heerlijk!

    Like

  6. Johan Van Holderbeke schreef:

    😀 😀 😀

    Like

  7. Anoniem schreef:

    super om te lezen! proficiat en inderdaad wat een last die van je schouders valt!!!

    Like

  8. Joke schreef:

    Wauw, super om te lezen!!!!

    Like

  9. liesbet schreef:

    Supergoed! In welke klas zit de eskimo? Mijn metekindje gaat daar ook en wordt in nov 9 jaar. (4de lj). Zitten ze samen?

    Like

    1. K10K schreef:

      Fijn! Hij zit in het 4e leerjaar, dus als je metekindje in de sectie Nederlands zit, dan denk ik dat ze samen zitten ja!

      Like

      1. Anoniem schreef:

        Ze heet Julie L. In het nederlands ja

        Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s