Vlucht

Naast me in het koffiehuis deed een oudere dame luid haar beklag tegen de zaakhouder. Hoe schrijnend het is, die vluchtelingencrisis. Dat ze niet snapt dat er niets kan gedaan worden om die sukkelaars te helpen. Dat ganse gezinnen verscheurd worden voor het leven. Dat haar permanent tachtig euro kostte. Negenenzeventigeneenhalve euro! Schandalig toch, meneer?

Ik droom en ik vlucht. In mijn droom neem ik ze allemaal mee, de vluchtelingen. Naar een wereld zonder dure permanenten. Een wereld waar geen verscheurende foto’s op dat grote Feestboek moeten rondgaan om het mensdom wakker te schudden. Waar een eenvoudige Ik vlucht genoeg is om hulp te bieden.

Welke wereld dat is, dat weet ik nog niet. Het lijkt niet de onze. De onze lijkt immers vol te zitten met rijk zelfbehoud. IK heb hard gewerkt voor mijn rijkdom. IK doe er geen afstand van. IK wil niet lastig gevallen worden met een ander zijn zorgen. Wel, deze IK wordt daar meer dan lichtjes misselijk van.

En toch. Hier zit ik dan. Schrijvend over mijn zorgen. Over die geweldige, maar nieuwe eliteschool waar de kinders heen mogen. Over depressie omdat het mooie leventje meer dan soms toch te zwaar valt. Over ogen en opvoeding. Terwijl tegelijkertijd een andere moeder moet kiezen tussen haar eigen verdrinkingsdood of die van haar kind. Wetende dat de keuze onzinnig is. Het wordt meer dan waarschijnlijk toch beide.

Mijn wereld bestaat meer dan ooit uit twee delen. Een behapbaar klein deel, en een immens groot deel. Het kleine deel zorgt voor mijn referentiekader, een kader om binnen te kunnen blijven functioneren. Om te kunnen opstaan om kwart voor zeven om geïmporteerde mango te snijden, als gezonde snack voor mijn bloedjes van kinders. Om toe te laten te zuchten bij het zien van de vier overstromende wasmanden. Om te zeuren over een onzinnige vergadering die energie vrat. Het is de wereld die me heel houdt. Mijn houvast. Mijn Kaderwereld.

Het andere deel is groter en oneindig veel complexer. Het is de boze, alles overkoepelende wereld. Ik ben er een lichtvoetig wezen dat de zwakken wil redden, dat wordt geroepen om te vechten tegen het Grote Kwaad dat zich schuilhoudt in de Koepelwereld, waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Het is het thema van menig opgesmukt heldenverhaal, zoals ik ze graag lees. In de Ban van de Vlucht.

De realiteit van de Koepelwereld is vandaag rauw en meedogenloos, allesbehalve opgesmukt. Hoezeer we ook proberen om de foto van een verdronken peuter met vleugels en ballonnen in een beschuldigend icoon te veranderen, het blijft te laat voor dat ene kind. Het is te laat voor de vele kinderen die niet toevallig voor de voeten van een fotograaf aanspoelden. We lieten hen in de steek.

Uit de Koepelwereld kan immers niemand ontsnappen. Je kan er enkel wanhopig bonken op een glazen muur en trachten te schuilen in je eigen Kaderwereld. Het veilige Kader van deze vluchtende gezinnen werd gewelddadig tot brandhout herleidt. Kaderloos is stuurloos, meer dan letterlijk.

Straks ga ik bekijken wat ik kan doen om hen te helpen. Dan ga ik klikken op één van die berichten die laten weten wat we kunnen bijdragen. Een druppel valt immers niet op een hete plaat als hij een gezin helpt om een nieuw Kader op te bouwen, waar dan ook in de Koepel.

Straks. Mijn maag keert weer even om. Straks, want ik heb m’n kroost beloofd om nieuwe turnpantoffels te gaan kopen.

Mijn Kader staat er immers nog.

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. inge overmeer schreef:

    mooi. terecht. herkenbaar…

    Like

  2. Anoniem schreef:

    mooi. : )

    Like

  3. Johan Van Holderbeke schreef:

    Intens meevoelend…

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s