Relax

on

De Zwaluw is er doorgaans niet mee opgezet dat ik niet uitsluitend mama ben. Eigenlijk heeft ze wel een punt. Moeder zijn voelt effectief aan als een full time job. Een zwaar onderschatte en onderbetaalde full time job. Waarom er nog iets bij nemen?

Om het moederen vol te kunnen houden tiens. Naast dat moederen doe ik van tijd dus ook andere dingen. En zo lang die thuis gebeuren, heeft Zwaluwlief er niet al te veel problemen mee. Zolang ze maar in de buurt kan blijven. Ga ik naar mijn nieuwe bureautje om te tekenen of te schrijven, dan komt ze me gegarandeerd binnen de vijf minuten achterna, tenzij ze aan een scherm gekluisterd zit. De rust en privacy waar ik op gehoopt had, is nog zoek. Maar het is wel gezellig, zo samen met houtskool knoeien.

Maar dan. Het zingen. Twee weken geleden hadden we extra repetities op doordeweekse avonden én een optreden op zondag. Ik heb de nodige commentaar mogen slikken.

Vind je dat leuk soms, je kinderen zo verlaten?

Je vind zingen precies wel belangrijker dan je kinderen hè?

Pataat. Recht door het hart zeker?

Manee. Ik ken m’n dochter. Extreem goed in manipuleren, en gespecialiseerd in het aanpraten van schuldgevoel. Het heeft geen zin om er tegenin te gaan, dus antwoordde ik telkens met een stevige knuffel, een kus op haar voorhoofd, en ikhouookvanjoualsikaanhetzingenben. Geen drama, niet in meegaan, dat werk het best.

Naast moeder, amateurschrijfster, amateurtekenaarster en amateurmezzosopraan, met telkens de nadruk op amateur, ben ik dan ook eens wetenschapster zeg. Daar zou ik géén amateur in mogen zijn, volgens mijn CV. En wetenschappers, die worden bij ons geacht te netwerken en dingen bij te leren bij collega’s allerlande. Soms is dat een workshop van een week, dan weer een meeting van een dag. Geen verplichting, wel een verwachting en over het algemeen wel plezant en uitdagend. Ondertussen zit de routine er zodanig in dat ik minimaal inpak zonder nadenken – enkel handbagage – en de avond tevoren check hoe ik ook alweer ter plekke moest geraken en of er toch wel een hotel geboekt was. Maandag vertrok ik zelfs op een vlucht naar Edinburgh zonder te hebben nagekeken of er wel een treinverbinding was naar Glasgow, mijn eindbestemming. Routine ergo relax. Al kan de medicatie er ook voor iets tussen zitten.

Na het verdriet van de vorige keer, had ik de kinders al goed op voorhand voorbereid. Een beetje te goed, zo bleek. Ze planden gelijk welke souvenirs ik moest meebrengen. Engelse pepermuntjes, Schotse sokken en/of een knuffelbeest met Schotse rok. Onder geen beding een échte Schotse rok voor de Eskimo.

En toen ik maandagochtend afscheid nam en pruilde dat ik nog een afscheidskus en -knuffel wilde voor ze de speelplaats op renden, kreeg ik zowaar rologen.

Zoooo lang ben je nu toch ook niet weg hè mama.

Inderdaad. Morgen vertrek ik alweer richting thuis.

Relax mama!

Van een ommezwaai gesproken.

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. hihi das hier net hetzelfde! “breng je dan (insert item naar keuze) mee voor mij mama?” is zowat de enige reactie die ik dan krijg 🙂 maar de knuffel als je terug thuis bent leert dan toch weer dat er meer gegeven wordt om de mama dan het speelgoedje 😉

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s