Prikkeldraad

De Zwaluw heeft een weeshuisgezichtje.

Niet altijd hoor. Maar ze kan dat opzetten. Onbewust.

Het weeshuisgezichtje komt naar de oppervlakte bij emotionele stress van het ergste soort.

Het kan het best omschreven geworden als uitdrukkingsloos. Zo uitdrukkingsloos dat het in feite een uitdrukking op zichzelf wordt.

Voor de goede observeerder lijkt er dan in koeien van letters T R A U M A op haar voorhoofd te staan.

Ogen die dwars door alles heen kijken. Vooral doorheen andere ogen.

Mond halfopen. Tong tegen haar onderlip geduwd.

Een muur rondom haar. Met prikkeldraad.

prikkeldraad

Vandaag was het weer daar, het weeshuisgezichtje.

Opgeroepen door mijzelve in eigenste persoon. Proficiat moeder.

Het was ochtend. Terwijl ik het laatste item van de ontbijttafel afruim, verklaart ze dat ze nog een boterham wil.

Dat ging niet door. Ze had er immers al zes op, en we moesten vertrekken.

En ze had dat ook kunnen zeggen vooraleer ik afruimde. Ik vond mezelf redelijk redelijk.

De Zwaluw niet. Het werd crisis. Krijsen. Brullen. Janken.

Ik heb nog HONGER!

Je hebt zes boterhammen op, die honger zal wel meevallen.

Nietes, ik heb KEIVEEL HONGER!

Er is een verschil tussen honger en zin. Ik denk dat je vooral zin hebt. Je krijgt vanmiddag nog wel boterhammen.

Ik wil NU boterhammen!

Nee, dat gaat niet. En je toon staat me eigenlijk echt niet aan.

JOUW toon staat MIJ niet aan.

Ik heb honger en ik wil nog BO TER HAM MEN!

Doet uw schoenen aan, we zijn weg.

*Schoenen vliegen door de lucht*

Ik doe mijn schoenen niet aan.

Ik ga een boterham smeren.

Nee, je gaat géén boterham smeren.

* Worsteling in de keuken*

LAATMIJLOSIKHEBHONGER!

*Kookpunt*

AWEL DAN GAAT GE MAAR TERUG NAAR AFRIKA DAN ZULT GE WEL LEREN WAT HONGER PRECIES IS!

Bam.

Weeshuisgezichtje. Instant stille tranen.

De crisis was meteen afgelopen. Dat wel.

Maar de wonde was weer open.

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Inge schreef:

    ow…

    Like

  2. Munkies schreef:

    Jaja, we hebben allemaal onze grenzen. We zijn allemaal mens. En ik ben er zeker van dat je dat nadien allemaal mooi hebt uitgepraat. Je mag je zwakte ook wel eens tonen, vind ik.

    Like

  3. karen schreef:

    Wat mij toch steeds weer opvalt is dat adoptieouders toch meer dan de gemiddelde ouders stil durven staan bij hun kwetsbaarheden en hyperalert zijn voor wat hun kind (nog verder) zou kunnen schaden. We mogen daar trots op zijn want het biedt ons optimale kansen om als ouder en als mens te blijven groeien.

    Like

  4. yosando schreef:

    Ik heb dat ook wel al eens gezegd hoor, als ze weer eens iets niet lustte: In Ethiopië had je alleen maar een papke voor een ganse dag!
    Uiteindelijk beseft ze wel dat ze er zelf ook over is gegaan, allé hier toch.
    Ze zei me in antwoord eens ‘ewel t is daarom dat ik daar ben weggegaan’… Ook touché hé…

    Like

  5. Kathy schreef:

    Als ik heel eerlijk ben moet ik toegeven dat ik in het heetst van de strijd ook wel eens zo’n dingen gezegd heb….en dan dat verpletterend schuldgevoel achteraf. Ik ben er zeker van dat je het achteraf uitgepraat hebt. En ja, dat weeshuisgezichtje…. Ook herkenbaar….

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s