Psychotisch

Psychoses. Als je die hebt, dan ben je echt helemààl doorgedraaid.

Toch?

Ik heb in ieder geval veel geleerd over psychoses, de laatste twee weken.

Psychoses zijn er met negatieve en positieve symptomen. Dat negatieve betekent niks slechts, en het positieve betekent al helemaal niet dat het plezant is.

Het gaat er om dat de waarneming van de werkelijkheid verstoord is bij een psychose. Bij een positieve psychose zie/hoor/ruik/voel/proef je zaken die er in werkelijkheid – of wat doorgaat voor de werkelijkheid – niet zijn. Bij een negatieve psychose neem je net minder zaken waar en ben je op die manier ook weg van de werkelijkheid.

De positieve psychose is waarschijnlijk de meest gekende. Hallucinaties. Stemmen horen. Beestje over je vel voelen kruipen. Paranoia.

De negatieve psychose is minder gekend en overlapt ook met symptomen van depressie, waardoor die in combinatie met zo’n depressie vaak niet meteen wordt vast gesteld.

We zijn nu anderhalf jaar na de diagnose van een zware depressie. Met het afbouwen van de medicatie en in feite ook mét de medicatie blijven bepaalde symptomen te fel opkomen. Ik lijk makkelijk te hervallen.

Zitten staren in het niets. Afgevlakte gevoelens. Niet kunnen antwoorden op vragen. Gedachten niet kunnen ordenen. Niet reageren op wat er in de buitenwereld gebeurt. Geen liefde of verdriet voelen.

Met andere woorden: ver heen zijn.

De episodes kwamen voor gedurende een paar uren of soms zelfs een dag of twee.

De psychiater schreef me daarom twee weken geleden antipsychotica voor. Ze hielpen enorm. Ik ga er van uit dat dat de diagnose bevestigt. Psychotische depressie.

In die twee weken met medicatie had ik geen psychoses mee. Pas in die periode besefte ik ten volle dat ik ze gehad had. Ik was weer helder. Helderder dan ooit, leek het wel.

Ik kon er zo de vinger op leggen wanneer ik had ‘vastgezeten’. Op de Dertiende Zondag bijvoorbeeld, maar ook een keer tijdens een werkvergadering. Ik moet toen heel verward overgekomen zijn, besef ik nu.

Het was heerlijk om zo helder te zijn. Om weer een duidelijk zicht te hebben op waar ik heen ga, in m’n werk, in m’n ouderschap, in m’n leven in het algemeen. Om weer een drive te voelen om zaken aan te pakken en op te starten. Heerlijk.

Niet dat de diagnose zo makkelijk te verteren was. Dat niet. Zeker niet. Psychotisch is niet iets wat je op je voorhoofd wilt hebben staan, en dus ook niet meteen hier op de blog. Maar ik ben wie ik ben. Met of zonder psychoses. Ook hier.

De bijwerkingen van de medicatie waren ook niet van de poes. De eerste dagen waren er spiertrillingen, vooral in m’n benen. Alsof ik daadwerkelijk meegedaan had aan de 20 km van Brussel. Dit ging voorbij en werd gevolgd door een vertraagd reactievermogen, wat het autorijden niet ten goede kwam. In feite werden lange autoritten zo moeilijk en vooral vermoeiend dat ik zelfs de eindwerkpresentatie van mijn geliefde metekind – aka de Bakvis – moest missen. Daar heb ik het nog steeds moeilijk mee.

Vorige week kwam daar zeer pijnlijke melkproductie bij. Melkproductie nog wel! U ziet, geen taboes op deze blog.

Ik probeerde het nog een dag uit te houden, maar het was niet doenbaar. Ik voelde me een koe wiens melkboer op verlof was. Ik kon niet slapen van de pijn en was constant bang dat de lekken door m’n trui te zien zouden zijn.

De psychiater kon ik niet bereiken, maar hij had me gelukkig wel gezegd dat ik waarschijnlijk zou moeten stoppen met de medicatie als deze bijwerking tot uiting kwam. En dat de medicatie van de ene dag op de andere terug kon worden vervangen door de oude. Dus dat deed ik.

Een dag later kreeg ik meteen een kanjer van een psychose kado. Het vergde alle discipline die ik over had om de Eskimo naar zijn schaaktraining te brengen en ondertussen met de Zwaluw Wie is het? te spelen in de kantine. De Zwaluw won met gemak, al was het maar doordat ik zo van de wereld was dat ik voortdurend vergat dat het mijn beurt was. Ik ben goed geworden in het faken van enthousiasme, dus ze had niets in de gaten. Denk ik.

Eens thuis sleepte ik mezelf naar boven. De Beer was de hele namiddag thuis, dus kon ik in alle rust en gemak crashen. Ik deed de gordijnen en de deur dicht, en sliep de psychose weg.

Het was bizar om voor het eerst tijdens de psychose te beseffen dàt ik er eentje had. Voor mezelf dan. Aan de Beer kon ik pas achteraf uitleggen wat er aan de hand was geweest. Ook hij zal ze in de loop van de tijd wel leren herkennen, en waarschijnlijk de kinderen ook.

En dat laatste vind ik ongelooflijk rot.

Advertenties

12 reacties Voeg uw reactie toe

  1. yosando schreef:

    Heel veel moed gewenst.

    Like

  2. elkefranchois schreef:

    Xxx

    Like

  3. daerden schreef:

    😘

    Like

  4. Anoniem schreef:

    wat ben je toch ongelooflijk moedig!

    Like

  5. Karlien schreef:

    knuffel …

    Like

  6. Joke schreef:

    Knap van jou dat je het hier durft te benoemen!! Bestaat er geen andere medicatie die je kan proberen?

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s