Droom

De eerste opdracht van de e-cursus. De opdracht zelf doe ik niet uit de doeken, dat is de winkel van Aag.

Maar het resultaat ga ik wel telkens hier delen. Als ik blijf durven.

Als kind droomde ik ervan om missiezuster de worden. Ik denk dat ik toen al de wereld wilde redden. Ik zou naar Afrika gaan, ik zou met kinderen werken. Vooral met kinderen. Ik was zelf nog maar een kind en had het niet makkelijk. En toch wou ik andere kinderen helpen die er nog slechter voor stonden. Eigenlijk ben ik wel trots op dat kind van toen. En eigenlijk is die droom er nog steeds. Missiezuster nu niet meteen. Te katholiek, te eenzaam. Maar wel kinderen helpen. Overal ter wereld. Ik voel me soms gevangen hier, in m’n perfecte job en m’n perfecte gezin. Ik kan hier niet weg. Ik heb mezelf hier nodig. Maar die drang om de wereld te redden, beetje bij beetje, die blijft. Het is de sterkste drang die ik heb, na die om een goede moeder te worden, te zijn, te blijven.

Als kind droomde ik ervan om missiezuster te worden. Niet zo eentje die zilverpapier inzamelde. Ik heb dat nooit echt begrepen, dat van dat zilverpapier dat eigenlijk van aluminium gemaakt was. Wat moesten de arme kindjes in Afrika nu in godsnaam met dat zilverpapier aanvangen, dacht ik toen. Hun boterhammekes mee inpakken? Ik dacht het niet. Ik zou echt gaan helpen. Mezelf wegcijferen. Anoniem achter de schermen druppeltjes op een hete plaat gieten.

Als kind droomde ik ervan om missiezuster de worden, maar waarschijnlijk had ik ook wel andere dromen. Ik wou ook wel andere dingen, zoals normaal zijn zoals de andere kinderen. Maar ik heb er nooit van gedroomd om wetenschapper te worden. En toch ben ik dat geworden. Ik ben wetenschapper geworden omdat dat is waar ik goed in ben. Ik ben er in gerold. Maar mijn droom was het niet. Erg is dat niet. Want als ik het niet was geworden, was het waarschijnlijk een droom geworden. 

Vandaag droom ik ervan om schrijfster te worden. Zo’n droom volgen, dat moet toch enorm spannend zijn. Risicovol ook. Dat heb ik niet in me. Ik doe het liever aan de zijlijn. Wetenschapster, met schrijven in bijberoep. Dat is alvast makkelijker dan schrijfster met wetenschappen in bijberoep. Schrijven op een zijspoor, zonder risico’s. Een beetje laf eigenlijk.

Dat is het. Dat is wat ik ga doen. Mijn droom verenigen met de realiteit. 

Lekker laf schrijven.

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Johan Van Holderbeke schreef:

    Wie één mens redt, redt de hele wereld!!!
    X

    Like

  2. Leentje schreef:

    Ik hoop nog veel van je laffe schrijfsels te lezen dan 🙂

    Like

  3. Inge schreef:

    waarom lekker laf? meng de twee en schrijf een ongelooflijk boeiend en interessant wetenschappelijk boek, bijvoorbeeld… 🙂

    Like

  4. Valerie schreef:

    Mooi! Blijven doen!

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s