Naklop

Het gaat goed. Beter.

Het zit zo.

Ik heb met mijn eigen vertrouwde psychiater gebeld. Eindelijk binnen geraakt seg. En dat is een prestatie.

Ge moet weten dat ik het moeilijk had om initiatief te nemen. Iemand opbellen is een mega-initiatief in mijn geval.

Ik heb het altijd al lastig gevonden om te telefoneren. Mijn befaamde, onverklaarbare telefoonfobie.

Verder wou ik zo min mogelijk met mensen in contact komen. Iemand aan de telefoon krijgen, telt daar ook bij.

Afgewimpeld worden of voor de zoveelste keer op een dode lijn uitkomen, dat gaf dus telkens een klop om van onderuit te gaan.

Laat ook maar. Het is het niet waard. Ik ga wel verder slapen tot het vijftien juli is.

Het is jammer, dat net een psychiater, een vertrouwenspersoon voor mensen die het moeilijk hebben, zo lastig te bereiken is.

Hij had het zelf ook liever anders gehad. Dat is een beetje een troost.

Maar dus, om de een of andere reden had ik deze week weer moed om nog eens te bellen. En deze keer lukte het zowaar van de tweede keer.

Ik kreeg eindelijk een vriendelijke, vertrouwde stem aan de lijn en kalmeerde. Ik kon m’n verhaal doen.

Van de medicatie die hij had voorgeschreven en keigoed werkte maar qua bijwerkingen ook kon tellen.

Van de vreselijke weerbots die er kwam na het stoppen met dat spul.

Van de huisarts en de collega psychiater die samen iets anders voorschreven dat nu na drie weken geen klop leek te doen.

Van de neerslachtigheid en de apathie die me steeds te onpas overvallen, de uitputting, de lethargie.

Hij was niet verrast. Dat die nieuwe medicatie niet werkte, dat kon kloppen. Hij vond die ook niet geschikt.

Het verdict: terug naar die eerste pillen, maar aan halve dosis.

Ik ben eens curieus.

So far so good.

Nu maar hopen dat ik niet weer de melkkoe toer op ga.

koe

 

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    hopelijk de juiste aanpak! ik duim!

    Like

  2. Katleen schreef:

    Hallookes, ik ken jou niet en jij kent mij niet, maar ik heb recent jouw blog doorgestuurd gekregen via een vriendin die jou wel kent. Ze deed dit omdat ik in een gelijkaardige situatie zit en het altijd deugd doet te zien dat je niet alleen bent. Want zo voelt het soms … Een andere reden waarom ze jouw blog doorgaf,, is omdat ze vindt dat we beiden het gebeuren ook zeer analytisch (willen?) benaderen, maar onze humor er nooit van u vergeten want dat doet soms wel relativeren.
    Met jouw laatste bericht te lezen, valt het mij nog meer op dat ik niet alleen ben, meer nog, namelijk dat ook ik net enorm aan het afzien ben door een heel recente switch van medicatie Hierbij valt het mij vooral op dat een huisarts, maar ook zelfs een psychiater niet helemaal beseft over wat hij of zij spreekt omdat hij zich vooral baseert op hetgeen uit zijn of hazr boeken komt en hopelijk ook zijn of haar ervaring met andere patiënten, maar je voelt – of ik althans – dat ze het zelf (gelukkig) nooit ervaren of beleefd hebben. En dan komt inderdaad mijn analytisch kantje naar boven tot op een punt dat ik het idee heb er meer van af te weten dan de dokter zelf. Hmmm … geen dankbare patiënt dus. Soms wil ik ook dingen afchecken met lotgenoten, die ik liefst ken en vertrouw, eerder dan via op fora op Internet. Helaas weet ik vaak amper wie in mijn vriendenkring misschien hetzelfde meegemaakt heeft. Niet iedereen is er zo open in als ik, maar het is nu ook niet de bedoeling dat ik het van de daken schreeuw.
    Soit, mocht je daar ook behoefte toe hebben, mag je mij dit altijd laten weten. Als dat niet zo is, even goede “vrienden” 🙂
    Ik wens je alleszins het beste toe! Mag het een troost wezen dat we weten dat we niet de enige zijn.

    Like

    1. K10K schreef:

      Oh, ik vind het altijd heel leuk om zo’n berichtjes te krijgen! Ik schrijf ook graag om ‘lotgenoten’ het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn (dat en ook om mijn gedachten en analyses een beetje gestructureerd neer te zetten). Dus heel fijn dat je hier terecht bent gekomen! Jouw reactie geeft op z’n beurt mij dan weer troost dat ik inderdaad niet alleen ben. Dat weet ik wel, maar het is niet altijd even tastbaar…
      Nu, ik ben wel heel tevreden van mijn psychiater en de behandeling. Alleen was het nu rot dat hij met vakantie was geweest en daarna héél moeilijk bereikbaar was. Maar nu ik hem heb gesproken, heb ik er weer meer vertrouwen in. Ik hoop dat jij (ook) uiteindelijk het juiste traject vindt!

      Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s