Armlicht

on

Vanochtend werd ik wakker met een vederlicht Zwaluwarmpje om mijn hals. Ze heeft net als ik graag iets vast om te slapen, en in haar geval is dat iets sinds een jaar of wat mijn lijf.

We hebben zo moeten strijden voor haar vertrouwen, het heeft zo lang geduurd eer ze in mijn armen in slaap kon vallen, dat ik elke keer weer dankbaar ben als ze ’s nachts bij me kruipt en zich tegen me aan oprolt als een klein katje. Ik zou het ook vervelend kunnen vinden, want m’n slaap wordt er grondig door verstoord. Toch is zelfs in het diepst van de depressie een soort ver weggestoken gelukzaligheid het eerste dat voorzichtig opkomt.

Ik zal niet zeggen dat hierdoor de zon weer volop doorbrak, maar een straaltje licht kwam toch binnen.

Ik kan weer zien in de duisternis.

Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Inge Piotrowski schreef:

    O, mooi! Genieten maar van zulke pure momenten van nabijheid en vertrouwen! Ook als we de zon even niet kunnen voelen, is ze er… ergens verscholen.. altijd wel ergens wel…

    Like

  2. Anoniem schreef:

    heerlijk!

    Like

  3. Johan Van Holderbeke schreef:

    😀

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s