Contact

‘k Ben een beetje aangedaan.

Ik weet natuurlijk wel dat er veel volk al dan niet stiekem mee leest hier, maar zoveel medeleven had ik niet verwacht. Langs alle kanten krijg ik berichtjes binnen, zelfs via de Beer. Hoe meer mensen reageren op FB, hoe meer anderen het ook te zien krijgen.  En zo zit ik zomaar ineens aan meer dan duizend man die het vorige bericht gelezen heeft. DUIZEND! Duizelig word ik daar van.

De belangrijkste vraag die we krijgen is of men iets kan doen. Als mijn hart niet volledig geïsoleerd zat in deprimodus, zou ik zeggen dat het hartverwarmend is hoeveel mensen zo graag willen helpen. Helaas voel ik nog steeds quasi niks, behalve dan diep verdriet en wanhoop, zelfs wanneer ik hardop lach of een virtuele knipoog stuur.

Maar dat wil niet zeggen dat al die lieve woorden geen deugd doen. Integendeel. Het toont me vooral dat ik er niet alleen voor sta. Als jullie allemaal in mij geloven, moest ik dat misschien ook maar eens doen. Elk berichtje geeft een duwtje in mijn rug, doet me bijna geloven dat het ooit weer helemaal goed komt.

Het was mooi geweest als al dat medeleven en die hartjes alleen al genoeg zouden zijn om me te genezen. Er zou veel minder ellende zijn op de wereld als dat concept zou werken.

Ik voel me zelfs een beetje schuldig om al die aandacht en bezorgdheid. Het laatste wat ik wil is dat mijn depressie anderen tot last is. Dus ben ik beginnen denken, om het goed te maken.

Ik ben beginnen denken aan wat jullie eigenlijk zouden kunnen doen om te helpen. Om van mijn schuldgevoel af te geraken en eindelijk eens te beginnen met hulp toe te laten. ’t Zal tijd worden, ik hoor het u denken.

Ik kwam zo op vier zaken. Niets praktisch, wel allemaal heel makkelijk.

Ten eerste is er het heel eenvoudig blijven vragen hoe het met me gaat, en voorbereid zijn op ‘niet goed’. Ik ben belachelijk eerlijk en plan dat ook te blijven. Dat hoeft niet elke dag, zelfs niet elke week. Als iedereen hier elke maand één berichtje stuurt, zal ik mijn handen al vol hebben met antwoorden. Wees ook voorbereid op een lange reactietijd. Het is niet omdat ik er nu om vraag, dat ik altijd evenveel zin ga hebben om te antwoorden. Maar je vraag dwingt me om uit mezelf tevoorschijn te komen, om te interageren met een wereld buiten mezelf. En dat is wat ik nu nodig heb.

Ten tweede bedacht ik dat ik heel graag brieven krijg. Brieven lezen lekkerder dan mails of FB berichten en ik zal ze ook makkelijker eens herlezen.  Een tijd geleden gaf ik mijn adres al eens, en deed ik een oproep om brieven te schrijven, maar toen gewoon omdat ik graag echte post zou krijgen. Nu herhaal ik die oproep, omdat het iets is dat jullie misschien aanspreekt. Iets concreets om te helpen. Het hoeven helemaal geen brieven met filosofische diepgang zijn. Gewoon verhaaltjes van wat je zo alledaags bezig houdt, daar heb ik minstens evenveel aan. Zo blijf ik het contact met de buitenwereld houden.

Ten derde is het voor mij belangrijk dat jullie me blijven uitnodigen om samen iets te doen. Dat hoeft nu niet vaker te zijn dan anders. Het kan ook best zijn dat ik er voorlopig niet op in ga, of nogal last minute afzeg om in bed te kruipen. Maar laat je niet ontmoedigen. Blijf me lastig vallen, blijf me uit mijn kot lokken.

En ten vierde: blijf me hier, virtueel bezoeken. Alles van me af schrijven, werkt nog het meest therapeutisch van alles wat ik tot nu toe probeerde. Het is niet zo dat ik per se wil dat iedereen medelijden met me heeft, of dat ik mijn depressie zo graag aan de grote klok hang. Nee, dat is het niet. Alles neerschrijven voor een publiek, helpt me om alles ietwat helder op een rijtje te zetten. Het dwingt me om na te denken over mezelf, of over wat helpt en wat niet, zoals nu.

Eigenlijk komt het allemaal op hetzelfde neer.

Hou contact met me.

Laat me niet verdwijnen in het niets.

Advertenties

7 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Kathleen schreef:

    Ik blijf je steunen, stap voor stap hoop ik dat je weer uit je dal kan kruipen al is het maar met muizenstapjes. Veel moed wens ik je ook toe! Het is niet evident! Blij om te lezen dat al die berichtjes deugd doen! Langs deze weg een dikke virtuele knuffel xxx

    Like

  2. kato schreef:

    Lieve Katinka,

    Ik lees meestal en reageer weinig… maar ik blijf je graag lezen!!
    Keep on rocking!!

    Groetjes en een hartverwarmende knuffel. x

    Like

  3. Johan Van Holderbeke schreef:

    Like

  4. Anoniem schreef:

    awel da wil ik zeker blijven doen! het zou inderdaad leuk zijn als al da medeleven gewoon alles zou oplossen eh!

    Like

  5. Doris schreef:

    Dit al nog niet gelezen toen ik vorige week in Stockholm mijn kaartje voor jou in de bus gooide 🙂 En als enkel blijven lezen al helpt, dan zal het niet door mij komen als u verdwijnt in het niets, want ik lees u dolgraag, over wat dan ook.

    Like

    1. K10K schreef:

      Kaartje uit Stockholm is aangekomen!

      Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s