Chateau du LuuLuu

De afgelopen twee dagen ging het serieus op en neer in mijne kop.

Gisteren had ik een goede dag. Dat mag ook eens gezegd worden. Ik voelde me helder en was er even van overtuigd dat de nieuwe medicatie tegen alle verwachtingen in nu al merkbaar begon te werken. Zever natuurlijk, maar het feit dat ik toch weer ergens in geloofde, was op zich al positief.

Ik voelde me zelfs zo goed dat ik ’s avonds mee ging naar het Chateau du Lac om te weten te komen wie de trofee van Ondernemers voor Ondernemers had gewonnen.

We maakten met ons miniprojectje-in-de-startblokken tussen alle vergevorderde grote kleppers geen schijn van kans. De winnaar, DEME, mag zich dan ook geheel terecht een heel jaar de meest duurzame ondernemer van het jaar noemen. Ik vond het alleszins een hele belevenis om er bij te zijn, al was het maar omdat ik leerde dat avondkledij feitelijk vooral met grijstinten werkt en dat Alexander De Croo nogal begeesterd kan speechen.

Maar ik lag door al dat gespeech wel pas om half 2 in bed.

Ik voelde vanochtend meteen dat het teveel was geweest. Toch stond ik met enige goesting op, want ik had afgesproken in een koffiebar voor een babbel en een boek.

En de namiddag, die was voor mij en de Zwaluw.

Ik heb haar mooie kroezels de afgelopen twee maanden namelijk stevig verwaarloosd. Kroezels zijn heel onderhoudsintensief en ik had gewoon de fut niet om me er aan te zetten op onze gebruikelijke zondag-haardag.

Dus maakte ik een afspraak bij LuuLuu, onze Afrikaanse kapper. Dat kon er ook nog wel bij.

Dacht ik.

Het was een verschrikking.

Het vlechtjeskapsel dat vorige keer een luttele tweeënhalf uur duurde, nam nu maar liefst VIER uur in beslag. Ze werkte niet mee, trok heel de tijd haar hoofd weg, liep meerdere keren weg uit de stoel. De Zwaluw op haar best.

En ik, ik worstelde met een combinatie van schuldgevoel, opperste frustratie en heel snel zakkend energiepeil. Na de vier uur was ik mentaal volledig leeg en had onze trein ook nog eens vertraging. Uiteraard.

Het werden frietjes als avondeten en Annie op de teevee, zodat ik me snel boven kon terug trekken.

Hier zit ik nu. En hier zal ik ook de rest van de avond wel blijven.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    reden genoeg om boven te zitten en te blijven!

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s