Koppig

Ik had croque monsieurs beloofd als middageten. Om klokslag twaalf uur kwam dan ook een paar magen uitgehongerd naar beneden.

Twee uur daarvoor had ik hen naar boven gesmeekt. Ik kon het niet verdragen. De uitgelatenheid, de acrobatentoeren, de conflicten. Ze begrepen het. Zeker na gisteren.

We hadden nog uitgebreid gebabbeld, na de mandarijnencrash, en dat luchtte op. Voor alle partijen. Ik bracht hen zelfs even later naar de manege. Even leken we weer een normaal gezin en waren de rode ogen vergeten. Ik kreeg tot hun jolijt nog steeds geen hoofdstel aan bij de paarden en de Zwaluw zat zoals altijd van begin tot einde te dromen in het zadel. De Eskimo mocht voor het eerst galopperen en ik voelde zowaar een sprankje trots. Samen met de trots kwam ook een voorbereidende zucht, want de Zwaluw ging dat hoogstwaarschijnlijk oneerlijk vinden, zoals ze tegenwoordig àlles oneerlijk vindt.

Het is ook oneerlijk om een psychiatrisch patiënt – want zo zie ik mezelf momenteel – als moeder te hebben. Ik heb hen dat ook met zoveel woorden uitgelegd. Ik geloof boven alles in openheid, over alles, zonder hen te willen belasten. Het is moeilijk afwegen hoeveel ze precies nodig hebben om zonder zorgen te begrijpen wat er scheelt. Maar doen alsof er niets aan de hand is, vind ik gewoon geen optie. Onrespectvol naar hen toe, ook. Ze weten heus wel beter.

Intussen zijn de croques allemaal op en is de strijd herbegonnen. Hun begrip is nog lang niet volwassen en dat kan ik hen niet kwalijk nemen. Ze vervelen zich, hun schermtijd is op, ze zijn hangerig. Ik weet het, ik maak het mezelf moeilijk. Ik ben daar nu eenmaal goed in. Het zou inderdaad voor iedereen een pak makkelijker en aangenamer zijn als ze gewoon de ganse dag voor een scherm mochten hangen. Maar daar ben ik te koppig voor.

Het is een soort koppigheid met de potentie om me steeds verder de dieperik in te sleuren, of me er net van te redden. Tijd en boterhammen zullen uitwijzen welke van de twee het wordt.

Vandaag stuurt de koppigheid me naar buiten met de kinders en nog eens een hoop ingepakte boeken.

Vandaag houden we het op redding.

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Johan Van Holderbeke schreef:

    Grenzen stellen is één van de grootste daden van ouderliefde! Ooit zal jij en zullen zij het weten!

    Like

  2. Anoniem schreef:

    Lang leve die koppigheid, zeker behouden!

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s