Hoop

on

Vandaag weet ik even niet waar ik moet beginnen.

Er was de xenofobe seksist die zich als een hebberig kind de troon van een grootmachtige staat toe-eigende.

Er was de slag in mijn zielige gezicht door iemand aan wiens kant ik altijd probeerde te staan.

Er was de verloren ziel die door een daad van uiterste wanhoop ons treinverkeer in de war stuurde.

Er waren broer en zus die het extra uur op de trein doorbrachten met het planten van nagels in elkaars vel.

Op dit moment grijpt alles me even sterk aan. De twee kinders die boven hun straf uitzitten doen me even zeer wankelen als de wereldpolitiek. Na twee relatief goede dagen, dreig ik weer te struikelen over mezelf.

Maar ik heb een valnet gevlochten om mijn psyche op te vangen, balancerend op het strakke koord van herstel. Vandaag bestaat dat valnet uit een brief en twee kaartjes, doorheen de novemberse regen helemaal naar mijn brievenbus gebracht.

Drie vrouwen die elkaar niet kennen, hebben vandaag zonder het te weten samengewerkt om me op te vangen. Hun verhalen en uitgestoken handschrift raken me ergens diep vanbinnen. Ze doen me weer geloven in de mensheid.

En zodoende kan ik ook weer een beetje hoop koesteren voor dat hoopje mensch dat ik ben.

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Isabelle Soen schreef:

    Een vangnet met veel zonnetjes 🙂

    Like

  2. Johan Van Holderbeke schreef:

    Like

  3. Anoniem schreef:

    Dat beetje menselijkheid is soms, op een dag als die van gisteren, een welgekome verademing he… Gisteren plantte een klasgenoot van de zoon zijn nagels in zijn hand; maakte hij ’s middags een zwembad van de badkamer met de douchekop en was “een plastieken zakske” weer mijn bondgenoot. Gisteren was not a good day for us; so it seems… ik dwing mezelf om vandaag in te rollen 😉

    Like

  4. Doris schreef:

    Hun uitgestoken handschrift. Mooi! En nog mooier dat het werkt, dat vangnet.

    Like

  5. Inge Piotrowski schreef:

    Wat mooi, hoe je beschrijft wat je hoop geeft!! Ik stuur je een gedicht over vertrouwen dat ik enkele maanden geleden schreef. warme groetjes, Inge
    http://verwonderingen.be/ik-geef-het-aan-de-tijd/

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s