Geneugte

on

Er zijn geneugten aan het depressief thuis zitten. Vooral bij de nadruk op thuis dan, niet op depressief. Een voorbeeld daarvan, is deze ochtend.

Mijn wekker loopt elke ochtend af om 6u42. Ik heb dat uur onlangs gekozen omdat ik geprogrammeerd was om op een rond getal te moeten opstaan. Nu kan ik mij op dat rond getal nog eens omdraaien en twee minuten soezen. Het hoeft voor u niet logisch te klinken als het voor mij werkt.

De job die dan volgt is de kinders ervan overtuigen dat ze echt wel moeten wakker worden door hen er aan te herinneren dat ze in het weekend vrijwillig zo vroeg opstaan. De weekendparadox die alom gekend blijkt te zijn.

Hun kleren leg ik ’s avonds al klaar in twee hoopjes waarvan de ordelijkheid ’s ochtends afhangt van de dromen van de kat die er ’s nachts op gelegen heeft. Lekker warm soms, dat wel. De Zwaluw leert nog steeds om zich zonder morren zelf aan te kleden binnen een tijdsbestek van vijftien tergend trage minuten en variërende decibelniveaus. De Eskimo daarentegen is meestens nogal fluks klaar. Vanochtend moest ik ook nog mezelf presentabel maken, maar ik hield het bij kleren aan en tanden poetsen. Haren kammen is zo 2016.

Daarna ontbijt. Dat was vandaag een uitdaging, want de bakker had gisteren één zoutarm brood verloren gedaan en dat was op onze keukentafel terecht gekomen. Het was het spannendste wat er gisteren de hele dag gebeurde: uitvinden wat er mis was met de smaak van het anders zo heerlijke brood en dan afwegen of we het de bakker zouden vertellen. In ieder geval hadden we er vandaag nog de restjes van, die ik dan maar vermomde door ze te roosteren. Gelukkig eten de kinders op dinsdagmiddag warm op school.

Terwijl de kinders aten, schilde en sneed ik voor de eerste speeltijd een groene, zure appel voor de Zwaluw en een rode, zoete voor de Eskimo. Zelf speelde ik ook snelsnel een geroosterde boterham binnen, met lichtbruine suiker. Voor de koekenspeeltijd, koos de Eskimo hetzelfde als altijd. De Zwaluw nam – ook zoals altijd – haar tijd om alles in de kast om te draaien en te bestuderen om dan te concluderen dat ze liever een tweede stuk fruit wou. Gelukkig moesten de druiven niet geschild worden.

Voor het vertrek naar school neem ik dan steeds mijn medicatie met een glas water dat vandaag een glas druivensap was, fatsoeneer ik tegen ontzettend veel wil en dank de kroezels van de Zwaluw met spray, olie en een haarband, en druppel ik carbomeergel in haar tegenstribbelende ogen. Wie dacht dat ogen niet konden tegenstribbelen, mag het gerust een keer komen overnemen. Soms kan er ik van ontploffen, maar vanochtend niet.

Dan was het vandaag op naar de trein met zwemzakken en boekentassen gepropt in de koffer van mijn pixootje en het aan het station op een lopen zetten omdat we maar niptekes op tijd waren. Op de trein zelf kennen ze ons – enfin, de kinderen – al, voornamelijk door het luidruchtige getater als ze bij hun vriendjes zitten, en door hun geruzie nadat die vriendjes zijn afgestapt en ze zich vier volle minuten in stilte zouden moeten bezighouden tot de volgende halte. Ik zweer u dat ik steeds een collectieve zucht van verlichting door het treinstel voel gaan als we uitstappen.

Vandaag was het uitstappen jolig genoeg, want er vielen dikke vlokken sneeuw. Sneeuwvlokvangende tongen werden uitgestoken, mensen en paaltjes werden omvergelopen. Hun bus – het derde voertuig op hun reis naar school – kwam er net aan, dus was ik vlot op tijd om op de trein terug te stappen. Ik heb er theoretisch gezien welgeteld negen minuten voor, in praktijk soms minder, maar heb ‘m nog nooit gemist. Hout afkloppen.

En toen, dames en heren, toén begonnen de geneugten van de ochtend. Op de terugweg kon ik kort babbelen met de mama van de vriendjes van de heenrit, dit keer niet onderbroken gesssst en gekijf, maar zoals steeds wel over die bloedjes van kinderen en de simultaan groeiende grijze haren.

Na de treinrit passeerde ik vandaag nog langs de bakker, aan wie ik toch schoorvoetend vertelde dat ik vermoedde dat er geen zout zat in ons brood van gisteren. Ze vertelde van het verloren gelopen zoutarme brood, ik was opgelucht voor haar dat ze niet per ongeluk een ganse batch zonder zout hadden gemaakt, zij wilde me een gratis brood meegeven ter verontschuldiging, en ik betaalde toch maar gewoon. We hadden het ten slotte ook gewoon opgegeten. Ik was vooral content dat het mysterie was opgelost. Ik kan niet tegen losse eindjes.

Thuis werd ik begroet door twee rosse katers met evenveel dode muizen ter offergave naast de deurmat, en een huis dat relatief warm was omdat ik er voor vertrek nog net aan had gedacht om de thermostaat op te zetten.

En toen was er Rust met de grote R. Rust en tijd voor een tweede ontbijt, iets dat ik pas heb leren kennen sinds het thuiszitten. En met tweede ontbijt bedoel ik niet iets decadents, voor mensen die niet genoeg hebben aan drie schranspartijen per dag, maar wel eerder een moment. Een moment om volkomen op mijn gemak aan tafel te gaan zitten met twee zachtgekookte eitjes, brood dat zo vers is dat het nog warm is, een koude chocomelk of verse munt thee, An Pierlé of Bodixchel op de achtergrond en een leuk boek.

Geen druk, geen rush, geen alles.

Een geneugte, ik zeg het u.

 

 

 

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Doris schreef:

    Herkenbaar. De geneugtes van werkloos thuis zitten. Niet het zonder werk zijn, maar het thuis zitten en yoga kunnen doen na het ontbijt en voor het gaan douchen, dat alleen al is zo heerlijk.

    Like

  2. Doris schreef:

    Ehm, zonder daarvoor de wekker op een onmogelijk vroeg uur te moeten zetten, bedoel ik dan. Want als je maar vroeg genoeg opstaat, kun je heel veel dingen doen voordat je gaat werken natuurlijk.

    Like

  3. Johan Van Holderbeke schreef:

    Soms… maar dan enkel heeeeeeeeel soms zou ik ook wel die geneugten willen proeven van het zomaar thuis zijn… maar dan inderdaad zonder het depressieve… Nee, helemaal niet jaloers. Als je van dat thuis zijn kan genieten Katinka….. absoluut doen. Zonder enige vorm van schuldgevoel of wat dan ook.

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s