Knoop

De Zwaluw loopt vast, bij elke rekentest, bij elke knuffel die ze me de Eskimo ziet geven, bij elke avondlijke tandenpoetsbeurt.

Op school blokkeert ze in stilte en vult ze maximum één som in per test hoewel ze het thuis wel kan. De juf ziet haar met iedereen spelen en noemt haar vrolijk, sociaal en ontzettend zelfverzekerd. Zelf noemt ze zichzelf een eenzame zwerver zonder echte vrienden.

Thuis slaat ze volledig tilt, met alle decibels van doen. De gedachte aan oefenen voor Frans dictee doet haar al hyperventileren, gevolgd door gillen dat ze echt écht niet gaat meewerken. Als ze ’s nachts in haar eigen bed wordt gelegd omdat ik niet kan slapen door het gewoel, duurt het verdriet geen uren maar dagen. Toen de Eskimo daarna haar keukenschort om had om valentijnskoekjes te bakken voor zijn lief, moest de Beer haar de volgende twintig minuten fysiek in bedwang houden en kalmeren.

Sinds de eerste dag dat ze bij ons was, werken we aan haar hechting. Het was een moeizaam proces van aantrekken en afstoten. Zo kon ze aan mijn benen staan huilen met haar armpjes in de lucht om opgetild te worden, om dan eens in mijn armen te beginnen worstelen om los te geraken uit die verstikkende liefde. Ze heeft me aangevallen, geslagen, gewurgd, gestampt terwijl ze uitriep dat ik moest stoppen met haar pijn te doen. We hebben het zelfs ooit gefilmd. Ze kon eerder ik haat je dan ik hou van je zeggen. En dat deed ze dan ook.

Ze evolueerde wel. Ze leerde in mijn armen in slaap vallen, exact negen maanden nadat we haar thuis brachten. Ik vertel haar nog steeds hoe dat één van mijn grootste geluksmomenten was, op een bankje in de speeltuin. Ze leerde knuffelen en kreeg er al snel niet meer genoeg van. Ze aanvaardde de Beer, als eerste mannelijke verzorger. Ze leerde, groeide en bloeide volledig open. En wij genoten.

Alleen blijft ze hervallen, teruggrijpen naar een onveilige basishechting. Nog steeds, na meer dan vijf jaar thuis.

Jij doet maar alsof je van mij houdt.  Waarom mopper je altijd alleen maar op mij? Je houdt meer van de Eskimo, want die komt uit jouw buik! Niemand vindt mij leuk. Niemand! 

Dat is haar realiteit. Niemand houdt écht van mij. Het verhit of geduldig tegenspreken haalt niets uit. Dat versterkt alleen maar haar achterdocht.

Onveilige hechting noemt dat, en het gaat vaak samen met een laag zelfbeeld.

Ik.Ben.Niets.Waard.

En dan is er ook nog eens faalangst.

Ik.Kan.Toch.Niets.

Maar het lastigste is toch wel dat semibodemloze. Met hoeveel liefde we haar emmertje ook vullen, het is nooit genoeg. Geef ik haar op een dag honderd knuffels, dan nog steekt die ene aan de Eskimo haar ogen uit. Dan huilt ze, gromt ze, wringt ze zich er tussen. Niet altijd, maar de laatste maanden wel steeds vaker.

Ze wil graag gezien worden, wanhopig graag.
Ze wordt graag gezien, wanhopig graag.
Ze kan, durft het niet geloven.
Nog steeds niet.

Ze ziet af. En wij met haar.

Haar verdriet, woede en frustratie zijn dagelijkse kost, al meer dan een half jaar, voornamelijk binnenshuis. Waar we vroeger nog duidelijk vooruitgang zagen, tussen de moeilijke periodes door, zien we nu vooral escalatie. De iets meer dan drie uur tussen haar thuiskomst en slapengaan matten ons af. De Eskimo is vandaag om kwart na acht met tranen in de ogen in bed gekropen, omdat hij het gegil niet meer kon verdragen.

We hebben lang getwijfeld of we hulp moesten zoeken voor haar. We spreken er al een jaar of twee van. Maar ze krijgt al veel externe hulp. Voor haar ogen, haar handicap, haar leerachterstand, zelfs haar tanden. We waren bang om haar te veel te belasten. Ze hààt het om zoveel geholpen te moeten worden. Bovendien bleven de lastige periodes afwisselen met heerlijk rustige en lijkt ze door het leven te huppelen. Dus bleven we afwachten. Hopen. Geduld uitoefenen. Tonnen liefde strooien.

Uiteindelijk heeft mijn eigen psychologe me doen inzien dat we haar als ouders niet op ons eentje kunnen helpen nu ze zo in een gordiaanse knoop ligt. Dat liefde, tijd en boterhammen niet meer genoeg zijn, omdat ze net dàt niet van ons kan aannemen, behalve die boterhammen dan. Dat het niet louter een kwestie is van de juiste opvoedingstechnieken toe te passen.

En vooral, dat mijn depressie voor een groot deel gevoed wordt door mijn onmacht om onze prachtige, exotische Zwaluw mijn liefde te laten voelen, door het op eieren lopen om haar niet te kwetsen of te laten ontploffen, door de dagelijkse strijd. Ik dacht dat ze het extra moeilijk had door mijn depressie, en dat zal ongetwijfeld ook zo zijn, vooral sinds mijn opname. Ik dacht maar dat ik dringend moest genezen, zodat het met haar ook beter zou gaan. Maar nu blijkt dat het waarschijnlijk eigenlijk vooral andersom werkt.

Dat is de druppel geweest. Hoe erg ik het ook vind, hoe ontzettend egoïstisch het ook overkomt. Door te horen dat het hechtingsprobleem van de Zwaluw mijn eigen genezing in de weg staat en niet andersom, hebben we uiteindelijk de knoop doorgehakt. We zochten een therapeute voor haar, gespecialiseerd in hechtingsproblemen, gezinsdynamiek en faalangst. Woensdag hebben we al meteen het intakegesprek.

Mooi dat het zo snel kan.

We hebben al veel te lang gewacht.

Advertenties

11 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Johan Van Holderbeke schreef:

    ❤ ❤ ❤ Ik wens jou, jullie veel goede wegwijzers op deze nieuwe en moeilijke weg!!! ❤ ❤ ❤

    Like

  2. Anoniem schreef:

    Heftig allemaal, ik lees het en probeer het me voor te stellen, hoe keihard dat moet zijn, voor de zwaluw, de Eskimo, jijzelf en jouw beer.
    En ik vind het heel normaal dat je het eerst intern probeerde, met veel geduld en liefde, dus van te lang wachten moet je geen schuld in zoeken.
    Het is super dat jullie morgen al op intakegesprek kunnen. Veel succes!

    Like

  3. Valerie schreef:

    Moedige beslissing! Ik hoop dat jullie op deze manier wat meer rust kunnen vinden. Ik duim voor een goede start woensdag!

    Like

  4. heidischram schreef:

    Ik duim mee.
    Jullie zijn op de goeie weg.

    Like

  5. Joke schreef:

    Ik wens jullie allemaal veel moed en sterkte om vol te houden, die knappe dochter van jullie komt er wel dankzij jullie steun.

    Like

  6. Fien schreef:

    Ik duim voor een lieve therapeut waar het mee klikt!

    Like

  7. Annika schreef:

    K10k, wat zijn jullie, ben jij toch sterk… het klinkt misschien tegensprekelijk maar dat is het niet, denk ik. Telkens als ik je blog lees, hoe laag, hoog, enz hij ook is, ik heb bewondering voor zoveel veerkracht, ook al lijkt die voor jou misschien vaak ver te zoeken. X

    Like

  8. Anoniem schreef:

    wauw, super van jullie om deze beslissing te nemen, dat moet niet makkelijk geweest zijn! maar kijk je doet het voor je dochter en voor je prachtgezin!
    Ik hoop dat het jullie de juiste tools geeft om er nog sterker uit te komen!

    Like

  9. Patricia Suykens schreef:

    Hulp zoeken is een goede stap voor alle partijen! Vertrouwen moet groeien! Een zeer herkenbaar verhaal. Geef de moed niet op, ze heeft jullie nodig ook al gilt ze van niet op sommige momenten. Ik hoop dat jullie bij een goed therapeute terecht kunnen. Misschien is samenwerking met Sherborne Samenspel. Dit gaat verder, dieper dan de gewone Sherborne. Bel of contacteer me gerust voor meer uitleg. Veel liefs voor jullie allemaal!x

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s