Band

Eigenlijk dacht ik dat ik geen tranen meer had. Sinds ik terug was uit de opname, had ik quasi niet meer gehuild, ook niet bij de psychologe. M’n verhaal kwam er ofwel voorgekauwd, ofwel afgemat uit. Soms moest ik eens extra slikken, maar meer niet.

Tot die sessie vorige week toen we dieper ingingen op het waarom van mijn hervallen. Waarom ging ik gestaag achteruit sinds ik weer thuis was uit de opname?

Het is psychoanalytische therapie. Het betekent in mijn geval dat vooral ik moet praten en dat de psychologe gerichte vragen stelt om me zelf het antwoord te laten vinden. Dat betekent ook dat ik uiteindelijk zaken moet zeggen die ik niet wil zeggen.

Mijn dochter. De interactie met mijn dochter. Dat is wat me steeds onderuit blijft halen.

Het was er eindelijk uit.

De veertig minuten daarna heb ik gesnotterd. Ik had maar één miezerige zakdoek bij, met een gat er in nog wel.

Het is niet dat ik het zo erg vind om hulp in te schakelen. Die knop hebben we lang geleden al omgedraaid. Toen de huisarts enkele jaren geleden sprak over een kinderdepressie bij de Eskimo, hebben we niet eens getwijfeld en meteen een kinderpsychologe gebeld. Voor mezelf was het iets moeilijker om de stap te zetten, maar ook dat heeft geen jaren geduurd.

Als iemand aan de Zwaluw zou vragen waarom we bij haar dan zo lang gewacht hebben, zou ze waarschijnlijk zeggen dat dat is omdat we haar minder graag zien. Omdat ze niet zo belangrijk is.

Ze kon de bal in dat geval niet erger mis slaan.

We bleven immers vertrouwen hebben in haar en ons, in onze liefde. Het klinkt ontzettend melig, maar we hoopten oprecht dat liefde al haar wonden kon helen.

We wilden haar ook niet overbelasten, zoals ik gisteren al schreef. Ze hééft al een zware agenda. En nu dit er ook nog eens bij.

Maar ook, het gaat niet om een gedrags- of opvoedingsprobleem. Het is geen individuele stoornis waar we haar mee willen helpen, zoals depressie of hoogbegaafdheid.

Het gaat om haar band met ons, als ouders. Het gaat om de moeder-dochter-band die me dierbaarder is dan wat ook.

Het is bij die onschatbare band dat het misloopt.

En dat doet godverdomme veel zeer.

Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    tuurlijk doet da zeer! en daarom zoveel te beter dat jullie er samen aan gaan werken met hulp nu. Het komt goed Katinka, daar moet je vanuit gaan want je doet verdomme alles wat in je kan om het beter te maken!

    Like

  2. elkefranchois schreef:

    Het idee dat ons Mitte ons gewoon nog steeds niet vertrouwt. Niet vertrouwt dat we altijd terug komen. Dat we haar graag zien. Dat ze het belangrijkste is voor ons.
    Dat doet pijn.
    Dus ik begrijp de tranen, het verdriet bij jou. Denk ik toch. Een beetje…
    xxx

    Liked by 1 persoon

    1. K10K schreef:

      Ja, dat is het…

      Like

  3. Johan Van Holderbeke schreef:

    Moest dit nu eens mogelijk zijn… maar ach…

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s