Intakestoef

on

Ik was een half uur te vroeg voor het intakegesprek van de Zwaluw. Zo zenuwachtig, tot misselijkheid toe. In de wachtzaal zitten hielp absoluut niet.

Zelf was ze er niet bij. Normaal gezien doen ze een intake wel met het kind erbij, maar ik zag dat in haar geval niet zitten. Te confronterend voor een kind met zo weinig zelfwaarde. Na mijn verhaal kreeg ik daar ook gelijk in, al was de therapeute uiteraard wel nieuwsgierig om dat bijzondere meisje te ontmoeten.

Het werd een ontzettend positief gesprek van precies anderhalf uur. We overliepen de moeilijkheden, deze die al overwonnen waren, en deze waar we onze tanden nog op stuk bijten. Ik vertelde ook over die keer vorige week toen ik een heel levendige droom had waarin ik haar rotjong noemde, waardoor ik het er de volgende avond tijdens haar zoveelste driftbui ook in’t echt uitspuwde. Over dat dat voor mij een teken is dat we ver over ons tandvlees zitten. Dit ben ik niet. Dit verdient ze niet. Daar kwamen de tranen weer.

Ik werd meteen gerustgesteld. Ik ben volledig menselijk. Geen monster. We kregen zelfs een hoop complimenten die ik totaal niet had zien aankomen. Niet nadat ik naar mijn aanvoelen al onze vuile was had buiten gehangen.

Het komt er op neer dat de therapeute voor een hulpvraag als de onze, zeker als het om onveilige hechting gaat, normaal gezien het hele gezin een set van technieken aanleert om sensitief responsief te reageren. Leren aanvoelen wat een kind nodig heeft om zich veilig en geborgen te voelen, en er adequaat naar handelen. Dat stelde haar voor een dilemma, want blijkbaar passen we zowat al deze technieken al toe. We leerden ze uit de voorbereidingscursus, van mede-adoptieouders, of gewoon met vallen en opstaan. Ze stond er zelfs een beetje van versteld dat we al zo ver gekomen waren zonder begeleiding. Petje af enzo.

Het is niet dat ik een fan ben van zelfstoef, maar hier was ik toch stevig content om. Ik heb wat bescheiden geglimlacht, maar onderweg naar huis geglunderd tot en met. We hebben het goed gedaan. Meer dan goed durf ik nu zelfs zeggen. Eindelijk kan ik dat voor mezelf toegeven. Na een stevige schouderklop van de pedagoge, dat wel.

Alle geglunder terzijde, lijkt individuele therapie uiteindelijk dus beter voor de Zwaluw, hoewel het niet de typische aanpak is. Een dilemma dus. Wat het concreet zal worden, horen we volgende week, na hun teambespreking. Maar sowieso zal er een traject voor haar opgestart worden.

Weeral honderd kilo van mijn schouders af.

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Kathleen schreef:

    Goed om te horen dat er hopelijk hulp komt en weer de bevestiging gehoord dat je het goed doet!

    Like

  2. Johan Van Holderbeke schreef:

    Een dikke glimlach 😀 voor al dat fijne nieuws… maar door de atypische situatie zal het er misschien niet makkelijker op worden… Veel courage!!!

    Like

  3. Inge Overmeer schreef:

    wees nu gewoon maar heel trots op jezelf!!!!!!!!!!!!!! ik ben dat alleszins op jullie!! petje af!! x inge

    Like

  4. Annika schreef:

    Waw, zelfstoef is hier helemaal op zijn plaats! Veel respect voor al jullie moed en doorzettingsvermogen!

    Like

  5. Anoniem schreef:

    Jullie hebben dat inderdaad al super aangepakt dus dat schouderklopke is zoooooo terecht!

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s