Wit

De voorbije week ben ik serieus over mijn grenzen gegaan.

En het was fantastisch!

Voor de Eskimo was er een meter en nog wat sneeuw. Hij werd compleet zot.

img_3978

We bouwden een gigantisch sneeuwkasteel, geplaveid met platte bevroren stukken sneeuw die dagelijks van de weg werden afgeschraapt.

img_4063

Ik reserveerde een sneeuwschoenentocht van twee uur in de hoop dat de Eskimo dat even cool zou vinden als ikzelf. Het was ijdele hoop. Er was gezeur en een tikkeltje frustratie toen hij een sneeuwschoen verloor en er een paar honderd meter later pas achterkwam. Maar toen we een stuk trollenhaar en wel heel erg dik ondergesneeuwde dennen vonden, was de tocht weer gered.

img_4003

Dankzij de sneeuwschoenentocht, vonden we ook een fantastische helling én een winkeltje waar we voor 24 uurs een soortement tobbogan konden huren. We spendeerden er uuuuuren, soms alleen, soms met veel te veel kinderen én volwassenen tegelijk. Zelfs ik ging een paar keer tegen veel te veel kilometer per uur naar beneden.

img_4211

Hier ziet het er niet steil uit. Of hoog. Maar believe me. Ik heb alles bij elkaar gegild. Tot groot jolijt van de driejarige Noortjes die me voorbijstaken, en de Eskimo natuurlijk. Die kreeg er geen genoeg van.

img_4200

En dan was er natuurlijk de hondensleetocht. We leerden alles over de Alaskan huskies, over dat de vrouwtjes meestal de slimsten zijn en mogen leiden, en over de activiteiten en trainingen die ze in de zomer doen. Sleeën op wieltjes, dat ik daar niet aan gedacht had. De Eskimo wilde alle honden knuffelen, en al was driehonderd wat veel, hij geraakte toch redelijk ver.

img_4169

De sleetocht was uiteraard geweldig, de Eskimo genoot dat de stukken er af vlogen. We spraken af om dit over een aantal jaren nog een keer te doen, maar dan dagen aan een stuk, zelf mushend, in een echte trektocht. Het was geweldig om te zien hoe ook de honden genoten van de tocht.

img_4109

Toen hij achteraf een puppy mocht knuffelen, was de dag helemaal compleet. Nu nog eentje voor thuis, zei ie.

img_4157

We hadden het geen moment koud. Warme harten doen veel. Warme, geleende skipakken en wollen ondergoed ook.

De winterkleren konden we gebruiken via vriendin A. Zij en haar gezin maakten ons verblijf helemaal af, met hun eigen warme, gastvrije harten. We babbelden meermaals tot een kot in de nacht en onze kinderen konden het ook wel met elkaar vinden. Hun over- en weer babbelen van Nederlands naar Noors was bij tijden gewoon hilarisch. We voelden ons gelijk thuis ben hen en hun drie zalige katten.

Ze leerden ons de smerigste sneeuwbalgevechttruken.

img_4251

En ze toonden ons het mooiste uitzicht van de hele reis.

img_4254

We missen hen al. En de prachtige wittigheid. Die ook.

Advertenties

9 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Doris schreef:

    Het genieten van jullie beiden spat van de foto’s en door de tekst heen. Wat heerlijk!

    Like

  2. Joke schreef:

    Oo wat leuk dat jullie er zo van genoten hebbem.

    Like

  3. Inge Overmeer schreef:

    super!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Like

  4. Johan Van Holderbeke schreef:

    Heeeeeeeeeerlijk… Vooral dat van die vrouwtjes die de leiding nemen is iets om te onthouden… 😀

    Like

  5. Johan Van Holderbeke schreef:

    Hopelijk konden jullie een boel van die heerlijkheid mee brengen naar huis en blijf je er nog lang van genieten!!!

    Like

  6. Annika schreef:

    Waw, jaloers en superblij voor jullie tegelijkertijd! Wat een ervaring!

    Like

  7. Anoniem schreef:

    Wauw! Super, net wat je eens nodig had

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s