Terug

on

Zeseneenhalve dag aan een stuk heb ik me semigoed gevoeld. Zeseneenhalve dag! Een record!

De psychiater was ook zichtbaar opgelucht. De weeral nieuwe medicatie slaat aan. Eindelijk, zag ik hem denken. En geen bizarre bijwerkingen deze keer. Zelfs niet de verwachte misselijkheid. Op de Beck ging ik zomaar ineens van zeer ernstige naar gematigde depressie. Jochei! Ik kom terug! Schreeuw het van de daken!

Hij waarschuwde wel dat er nog terugvallen zouden komen. En dat lijkt wel wat er vanmorgen aan de hand is. Hoofdpijn, overdreven futloosheid en een algemene stemming van je m’en fous. De Zwaluw at als ontbijt een bord rijst met ketchup en ik kon me er eigenlijk niet druk om maken. Als ik mijn zetel maar niet uit moest komen.

Plots lijken ook alle plannen die ik vorige week maakte, immens overdreven. De hooi op m’n vork lijkt plots van verzwaarde prikkeldraad.

Ik zou morgen eindelijk het zingen weer opnemen. Ik zag dat volledig zitten. Tot nu. Ik durf niet meer.

Hoe haalde ik het ook in m’n hoofd om de kinders in te schrijven voor de spiksplinternieuwe hockeyclub die maandag van start gaat? Weer extra over en weer rijden. En dan nog voor een sport waarbij ik automatisch denk aan gebroken neuzen.

En dan alle afspraakjes die ik maakte voor volgende week! Als ik een slechte dag heb, lukt het babbelen langs geen kànten. Hoe ga ik die week overleven?

Kijk, dat is dus wat depressie doet. Alles in twijfel trekken. Van niets nog het positieve, plezante inzien.

Want ik wéét wel dat het zingen deugd gaat doen. Sinds we Jolene inzongen, ben ik de hele tijd bezig geweest met mijn stem weer te oefenen. Ik nam het zelfs op, om mezelf steeds te kunnen verbeteren. Ik voelde me helemaal opleven.

De hockey, dat loopt ook wel los, al was het maar omdat de kinders doldolDOLenthousiast waren toen ik hen vertelde van de startende club. Ik wou zo graag dat ze een meer actieve sport zouden bijdoen dan enkel het paardrijden en muurklimmen, aangezien ze atletiek lieten vallen. Het zou ook de allereerste keer zijn dat ze voor een teamsport gaan. Hockey is echt ideaal voor hen.

En de afspraakjes, die gaan me ook goed doen, zoals steeds. Ook al heb ik dan nu de neiging om alles maar weer af te zeggen, toch ga ik doorzetten.

Ik weet immers wel beter nu.

Ik luister niet meer naar de depressie.

 

 

 

Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Johan Van Holderbeke schreef:

    Schreeuw het van de daken… en hou de ladder of het vangnet achter de hand… de beer zal zeker klaar staan!

    Like

  2. Karlien schreef:

    Leg maar niet te veel sprietjes op je vork, dan krijg je hem wel omhoog! Knuffel!

    Like

  3. Anoniem schreef:

    Wauw supersterk van jou!!

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s