Weermoeder

on

Het gaat moeilijk tussen de Zwaluw en mij, de laatste weken. En daarbij heb ik het gevoel dat ik dat al een paar maanden zeg. We hebben onze goede, mooie momenten, maar er is toch vooral strijd. Veel strijd.

Het feit dat ik nu plots een ongelooflijke behoefte heb om te genieten en me te onttrekken van alle verantwoordelijkheden, helpt daar natuurlijk niet bij. De Zwaluw is immers ook één van die verantwoordelijkheden. Het viel me steeds moeilijker om haar te helpen met huiswerk, haar kroezels te verzorgen, haar liefdevol in bed te stoppen. Ik wist me geen raad met haar dagelijkse storm van woede, paniek en verwijt.

Het was dus ook met een klein hartje dat ik me door de Beer liet meesleuren naar de kust, voor twee dagen. Ik zag het de avond van vertrek totaal niet zitten. Twee dagen niet kunnen vluchten van mijn verantwoordelijkheid voor haar? Ik was al doodmoe op voorhand.

Hoe erg is dat eigenlijk? Ik herkende mezelf niet meer, en dat maakte het alleen maar erger.

Natuurlijk viel het enorm mee. Het was zelfs leuk. Ontspannend. Leerrijk. De eerste dag was wel een groter succes dan de tweede, maar we komen toch vooral ontspannen terug.

De Zwaluw heeft tijdens deze twee dagen vaak spontaan mijn hand vastgehouden. Dat doet ze anders niet makkelijk, onafhankelijke ziel als ze is. Tijdens de wandeling in het Zwin en tijdens het stadsspel in De Panne vandaag, was daar steeds dat handje. Ze zocht weer toenadering en ik kon het toelaten. We keerden ons allebei weer op een positieve manier naar elkaar toe. Ze laadde zich op aan mij en ik aan haar.

Hoeveel deugd het haar moet hebben gedaan, werd merkbaar toen we weer thuiskwamen.

Ze had iets belangrijks om me te vragen.

Ik gaf haar al mijn aandacht. Dat kan ik namelijk weer.

Ze ging op één knie zitten, nam mijn hand en zette haar mooiste glimlach op.

Wil jij mijn moeder zijn voor eeuwig en altijd?

8 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    Oh, super!

    Like

  2. Johan Van Holderbeke schreef:

    Like

  3. Anoniem schreef:

    Wat een heerlijk bericht om te lezen. ❤

    Like

  4. elkefranchois schreef:

    O…..

    Like

  5. Lise schreef:

    zalig mooie vraag x

    Like

  6. Carine schreef:

    Ohh… kippenvel

    Like

  7. Inge Piotrowski schreef:

    Oh, wat een ontroerend mooi bericht! Dat je meisje zoiets aan je vraagt… amai! Prachtig!

    Like

  8. ilse schreef:

    zo mooi! en dat geeft jullie waarschijnlijk ook weer een extra boost!

    Like

Laat gerust een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s